۱۰ آبان ۱۴۰۵-ایران وایر
ضرب‌وشتم در بازجویی، آویزان کردن زندانیان از پا، نگهداری در «تاریکخانه» بدون دسترسی به غذا و سرویس بهداشتی؛ این‌ها بخشی از شکنجه‌‌هایی است که بر اساس تحقیقات و مصاحبه‌های انجام‌شده در زندان زنان دولتآباد اصفهان انجام می‌شود. در کنار شکنجه‌های جسمی، ازدحام شدید جمعیت، غذای بی‌کیفیت، امکانات بهداشتی ناکافی و محدودیت‌های ارتباط با خانواده، زندگی روزمره زندانیان، به‌ویژه زنان بازداشت‌شده در پرونده‌های سیاسی و مرتبط با اعتراضات را با وضعیت طاقت‌فرسایی روبه‌رو کرده است.
در میان اطلاعات دریافت‌شده شکنجه ترانه و رومینا رحیمی، دو خواهری که در ارتباط با اعتراضات دی‌ماه ۱۴۰۴ بازداشت شده‌اند و همچنین ماجرای شکنجه سمیه افشار، مادر علیرضا سپاهی، در برابر چشمان فرزندش نیز ثبت شده است.
ایران‌وایر در گفت‌وگو با نزدیکان زندانیان سیاسی و چند منبع آگاه و نزدیک به زندان دولتآباد، این گزارش را تهیه کرده است.
چهار بخش زندان دولتآباد؛ از بند عمومی تا تاریکخانه
زندان زنان دولتآباد اصفهان چهار بخش مجزا دارد: بند عمومی، قرنطینه، سلول‌های انفرادی سپاه و تاریکخانه. هر یک از این بخش‌ها شرایط خاص خود را دارند؛ سلول‌های انفرادی محل بازجویی و شکنجه افراد بازداشت‌شده است؛ در این مکان بازجویی‌های متداول از افرادی که بازداشت موقت هستند انجام می‌شود. بسیاری از افرادی که تجربه حضور در این سلول‌ها را داشته‌اند از شکنجه‌های فیزیکی مانند لگد زدن به نقاط مختلف و حساس بدن سخن گفته‌اند.
در این محل، زندانیان در فضایی کاملاً تاریک قرار می‌گیرند و در اکثر موارد دست آن‌ها از پشت به دست برخی دیگر از بازداشت‌شدگان بسته می‌شود، در حالی که همه بازداشت‌شدگان روی زمین نشسته‌اند. افرادی که این فضا را تجربه کرده‌اند نشستن طولانی مدت با زانوهای جمع‌شده در برابر سینه، آن هم به مدت چند شبانه‌روز را «بسیار دردناک» توصیف می‌کنند. این در حالی است که بازداشت‌شدگان به آب، غذا و حتی سرویس بهداشتی دسترسی ندارند و باید در همان فضا در لباس‌های خود ادرار یا مدفوع کنند.
یکی از افرادی که در این فضا قرار گرفته می‌گوید پس از ساعت‌ها التماس برای گرفتن غذا، مأمور برای ما چند حبه قند انداخت که از شدت گرسنگی مجبور شدیم با دهان قندها را از زمین کثیف برداریم و بخوریم؛ زمینی که به گفته این افراد از ادرار بازداشت‌شدگان خیس شده بود.
پس از بازگشت زندانیان از بخش بازجویی و سلول‌های انفرادی سپاه یا تاریکخانه، از آنان امضا گرفته می‌شود که شکنجه نشده‌اند و هیچ برخورد فیزیکی با آنان صورت نگرفته است.
در بخش قرنطینه که مربوط به زندانیان تازه‌وارد است، چند زندانی در فضایی جدا از بند عمومی نگهداری می‌شوند و امکان رفت‌وآمد معمول به بند را ندارند و در بخش عمومی نیز زندانیانی که به حبس محکوم شده‌اند یا زنانی که در بازداشت موقت هستند و بازجویی آن‌ها تمام شده است، نگهداری می‌شوند.
شکنجه در بازجویی؛ از ضرب‌وشتم تا آویزان کردن زندانیان
بر اساس اطلاعات گردآوری‌شده، زندانیان در جریان بازجویی در بخش انفرادی سپاه با خشونت فیزیکی زیادی روبه‌رو می‌شوند. کوبیدن پایه صندلی به پاها، ضربه زدن با چکمه به پهلو، شکستن فک و آویزان کردن زندانی از پا برای مدت ۲۴ ساعت، از جمله روش‌های شکنجه‌ای است که زندانیان سیاسی زن با آن روبرو شده‌اند.
همچنین سلول‌های انفرادی این بخش به‌گونه‌ای طراحی شده‌اند که صدای شکنجه زندانیان از طریق کانال‌های کولر به سلول می‌رسد تا روحیه فردی که در انفرادی است، شکسته شود.
یکی از روش‌های متداول در این زندان بازجویی و شکنجه اعضای خانواده یا نزدیکان در برابر فرد بازداشت‌شده است. در یکی از این موارد زمانی که یکی از اعضای خانواده یکی از معترضان بازداشت‌شده به دلیل شکنجه از هوش رفته است، بازجوها مساله را به‌شکلی جلوه داده‌اند که ظاهرا عضو خانواده جانش را از دست داده است و پس از ۱۲ ساعت به معترض تحت بازجویی اعلام شده که عضو خانواده‌اش زنده است.
اما وضعیت در تاریکخانه، که بخشی جداگانه است، برای افراد بازداشت‌شده سخت‌تر است و از این بخش برای فشار و شکنجه بیشتر بازداشت‌شدگان استفاده می‌شود.
تأیید شکنجه‌های ترانه و رومینا رحیمی و مادر علیرضا سپاهی
نام «ترانه و رومینا رحیمی»، از معترضان دی‌ماه که به ترتیب به اعدام و ۲۵ سال زندان محکوم شده‌اند، نیز در میان زندانیان سیاسی زندان دولتآباد قرار دارد. وضعیت این دو خواهر در کنار دیگر پرونده‌های مرتبط با بازداشت و برخورد با معترضان، بخشی از موضوع گسترده‌تر شرایط نگهداری زندانیان سیاسی زن است. بر اساس اطلاعاتی که به ایران‌وایر رسیده است، این دو خواهر در تاریکخانه و بخش انفرادی به شدت شکنجه شده‌اند در حالتی که چهره آن‌ها پس از آن به شدت تغییر کرده و خانواده آن‌ها در ملاقات قادر به تشخیص این دو خواهر نبوده‌اند.
