۱۴۰۵-۰۱-۳۱

محکومیت امتناع از پذیرش مجروحین و نقض فاحش حق حیات توسط بیمارستانهای اقلیم کوردستان در میانە حملات جمهوری اسلامی ایران

۲۶ فروردین ۱۴۰۵-هرانا

شامگاه سه‌شنبه ۲۵ فروردین ۱۴۰۵ (۱۴ آوریل ۲۰۲۶) «غزال مولان» از اعضای جوان حزب کومله زحمتکشان کوردستان در پی حملات پهپادی سپاه پاسداران به اردوگاه‌های این حزب در منطقه «سورداش» استان سلیمانیه، به دلیل شدت جراحات و امتناع مراکز درمانی از پذیرش اولیه، جان خود را از دست داد.بنا بر اطلاعات موثق و تایید شده‌ای که به دست هه‌نگاو رسیده است و اظهارات اعضای رهبری حزب کومله زحمتکشان کوردستان، در ساعات اولیه و حیاتی پس از مجروحیت غزال مولان، وی به چندین مرکز درمانی حکومتی و خصوصی در شهر سلیمانیه انتقال یافته است. با این حال، مدیریت این مراکز با بهانه «نگرانی از تداوم حملات پهپادی و موشکی جمهوری اسلامی ایران»، از پذیرش و ارائه مراقبتهای ویژە پزشکی به این مجروح خودداری کرده‌اند.

هه‌نگاو تأکید می‌کند که این امتناع، مصداق بارز نقض «حق حیات» و تخطی از سوگندنامه پزشکی و کنوانسیون‌های بین‌المللی ناظر بر حقوق بیماران است. بر اساس استانداردهای حقوق بشری، قصور در ارائه خدمات حیاتی به مجروحین در شرایط جنگی یا شبه‌جنگی، نه تنها یک تخلف حرفه‌ای، بلکه در بسیاری از صلاحیت‌های قضایی، رفتاری مجرمانه و قابل پیگرد حقوقی محسوب می‌شود.

امتناع مراکز درمانی و بیمارستانهای شهر سلیمانیە از پذیرش غزال مولان، علاوه‌ بر تخطی از ماده ۱۲ کنوانسیون اول ژنو مبنی بر لزوم حمایت مطلق از مجروحان، با ماده ۷ پروتکل الحاقی دوم (۱۹۷۷) نیز در تضادی آشکار قرار دارد. این مقرره صراحتاً تأکید می‌کند که تمامی مجروحان باید بدون هیچ‌گونه تمایز تبعیض‌آمیز، مورد مراقبت‌های پزشکی قرار گیرند. استناد به توجیهاتی از جملە «ترس از حملات نظامی» به عنوان بهانه‌ای برای عدم پذیرش بیمار، نه تنها فاقد وجاهت قانونی و اخلاقی است، بلکه نقض اصل بی‌طرفی پزشکی محسوب می‌شود.

هیچ ملاحظه امنیتی یا سیاسی نمی‌تواند اولویتِ حیاتیِ «حق بر سلامت» و «حق حیات» را در این شرایط سلب نماید.»
حمله منجر به مرگ غزال مولان و مجروحیت دو پیشمرگه دیگر در حالی صورت گرفته است که تنها ۸ روز از اعلام آتش‌بس میان جمهوری اسلامی ایران، اسرائیل و ایالات متحده آمریکا سپری شده بود. سپاه پاسداران با نقض آشکار این توافق، حملات هم‌زمانی را با استفاده از پهپادهای انتحاری علیه مقرهای «حزب کومله زحمتکشان کوردستان» و «حزب دمکرات کوردستان ایران (حدکا)» سازماندهی کرده است که این حملات طی ۴۸ ساعت گذشته نیز تداوم داشته است.

طبق آمار ثبت شده در مرکز آمار و اسناد سازمان حقوق بشری هه‌نگاو، از آغاز تنش‌های منطقه‌ای اخیر:
سپاه پاسداران دست‌کم ۱۷۱ بار مقرها و کمپ‌های احزاب کوردستان ایران مستقر در حکومت اقلیم کوردستان عراق را هدف قرار داده است.
در نتیجه این حملات، ۶ پیشمرگه احزاب کوردستان ایران جانباخته‌اند و دست‌کم ۳۵ پیشمرگه دیگر نیز مجروح شده‌اند.

هشدار و فراخوان حقوقی

سازمان حقوق بشری هه‌نگاو، ضمن محکومیت شدید این حملات و رفتار غیرانسانی مراکز درمانی، مراتب زیر را اعلام می‌دارد:

۱.⁠ ⁠نقض حاکمیت ملی: حملات مکرر جمهوری اسلامی به خاک اقلیم کوردستان، نقض صریح اصل «منع توسل به زور» (ماده ۲ منشور ملل متحد) و تعرض به حاکمیت سرزمینی کشور عراق است.
۲. امنیت پناهجویان: امتناع از درمان مجروحین، زنگ خطری جدی برای امنیت جان هزاران کورد پناهنده و فعال سیاسی مقیم اقلیم کوردستان است که در شرایط بی‌ثبات فعلی، از کمترین سطح امنیت جانی و درمانی برخوردارند.
۳. مسئولیت حکومت اقلیم کوردستان: هه‌نگاو از حکومت اقلیم کوردستان و نهادهای ذی‌ربط می‌خواهد تحقیقات قانونی را در خصوص امتناع بیمارستانها از پذیرش غزال مولان  انجام دادە و نتایج را بە اسمع و نظر عموم برسانند .

۴. جامعه بین‌المللی: ما از مکانیسم‌های حقوق بشری سازمان ملل و جامعه جهانی می‌خواهیم با اتخاذ مواضع قاطع، مانع از تبدیل شدن خاک اقلیم کوردستان به میدان تسویه‌حساب‌های نظامی و نقض سیستماتیک حقوق پناهجویان سیاسی شوند.

زندان زنجان؛ نرگس محمدی همچنان از درمان محروم است

۲۸ فروردین ۱۴۰۵-هرانا

خبرگزاری هرانا – نرگس محمدی، برنده جایزه صلح نوبل و زندانی سیاسی محبوس در زندان زنجان علیرغم شرایط نامناسب جسمی همچنان از رسیدگی پزشکی مناسب محروم مانده است.

به گزارش خبرگزاری هرانا، ارگان خبری مجموعه فعالان حقوق بشر در ایران، نرگس محمدی از رسیدگی پزشکی محروم مانده است.

تقی رحمانی، همسر خانم محمدی، با انتشار مطلبی نوشت: «وضعیت جسمی نرگس محمدی پس از وارد شدن ضربات شدید به سر، گردن و بدنش در مشهد وخیم است. او در حال حاضر در زندان زنجان نگهداری می‌شود و گفته می‌شود وزارت اطلاعات مانع انتقال وی به بیمارستان و دریافت خدمات پزشکی شده است.»

نرگس محمدی در تاریخ ۲۱ آذرماه ۱۴۰۴، در جریان مراسم هفتم خسرو علیکردی در مسجد غدیر مشهد، همراه با شماری دیگر از فعالان و شهروندان بازداشت شد. وی پس از مدتی از یکی از بازداشتگاه‌های امنیتی مشهد به زندان زنجان منتقل شد.

او در بهمن‌ماه سال گذشته توسط شعبه اول دادگاه انقلاب مشهد به هفت سال و شش ماه حبس، دو سال تبعید به شهرستان خوسف و دو سال ممنوعیت خروج از کشور محکوم شد. خانم محمدی در حال سپری کردن دوران محکومیت خود در زندان زنجان است و این در حالی است که اصل تفکیک جرائم در خصوص وی رعایت نمی‌شود.

این فعال حقوق بشر پیش از این نیز در پرونده‌های متعدد با احکام قضایی روبه‌رو شده است. در خردادماه ۱۴۰۰ در ارتباط با پرونده‌ای که در دوران حبس علیه او گشوده شده بود، به ۳۰ ماه حبس تعزیری، ۸۰ ضربه شلاق و جزای نقدی محکوم شد. در آبان‌ماه ۱۴۰۰ نیز در پی بازداشت در جریان مراسم یادبود دومین سالگرد جان‌باختن ابراهیم کتابدار در کرج، از سوی شعبه ۲۶ دادگاه انقلاب تهران به هشت سال حبس تعزیری، ۷۴ ضربه شلاق، دو سال تبعید و محرومیت‌های اجتماعی محکوم شد.

در ادامه، در مهرماه ۱۴۰۱ به یک سال و سه ماه حبس تعزیری و در مردادماه ۱۴۰۲ به یک سال حبس دیگر محکوم شد. همچنین در دی‌ماه ۱۴۰۲ از سوی شعبه ۲۶ دادگاه انقلاب تهران به اتهام تبلیغ علیه نظام به ۱۵ ماه حبس، دو سال تبعید، دو سال ممنوعیت خروج از کشور و محرومیت‌های اجتماعی محکوم شد. اواخر خردادماه ۱۴۰۳ نیز در پرونده‌ای دیگر به یک سال حبس محکوم شد. در مهرماه ۱۴۰۳ نیز در پی تشکیل پرونده‌ای جدید در رابطه با اعتراض زندانیان بند زنان اوین، از بابت اتهام درگیری با مأمور و تمرد به شش ماه حبس محکوم شد.

نرگس محمدی اواخر سال ۱۴۰۳ در خصوص محکومیت پیشین خود از زندان اوین آزاد شد.

با احتساب احکام صادره، نرگس محمدی تاکنون در مجموع به ۲۳ سال حبس تعزیری، ۱۵۴ ضربه شلاق، دو سال تبعید به شهرستان خوسف، دو سال ممنوعیت خروج از کشور و سایر محرومیت‌های اجتماعی محکوم شده است. وی در سال ۲۰۲۳ میلادی جایزه صلح نوبل را به دلیل «مبارزه شجاعانه برای آزادی و حقوق بشر در طول سه دهه» دریافت کرد.

گزارشی از آخرین وضعیت سپیده قلیان در زندان وکیل آباد مشهد

۲۸ فروردین ۱۴۰۵-هرانا

خبرگزاری هرانا – سپیده قلیان، زندانی سیاسی دوران محکومیت خود را در زندان وکیل آباد مشهد سپری می‌کند. وی پیش‌تر، توسط شعبه اول دادگاه انقلاب مشهد به پنج سال حبس تعلیقی و شش ماه حبس تعزیری محکوم شده بود.

به گزارش خبرگزاری هرانا، ارگان خبری مجموعه فعالان حقوق بشر در ایران، سپیده قلیان، زندانی سیاسی دوران محکومیت خود را در زندان وکیل آباد مشهد سپری می‌کند. یک منبع مطلع نزدیک به خانواده سپیده قلیان به هرانا گفت: در دی‌ماه سال گذشته خانم قلیان در شعبه اول دادگاه انقلاب مشهد محاکمه شد. در اوایل بهمن ماه همان سال با رای صادره توسط شعبه قضایی مذکور این زندانی سیاسی از بابت اتهامات اجتماع و تبانی برای ارتکاب جرم برضد امنیت داخلی/خارجی و تبلیغ علیه نظام به پنج سال حبس تعلیقی و شش ماه حبس تعزیری محکوم شده است.

مورخ ۲۱ آذرماه سال گذشته، همزمان با برگزاری مراسم هفتم خسرو علیکردی در مسجد غدیر مشهد سپیده قلیان توسط نیروهای امنیتی بازداشت شد. وی پس از بازداشت، به یکی از بازداشتگاه‌های اداره اطلاعات منتقل و نهایتا بعد از دو ماه بازداشت در این نهاد امنیتی به زندان وکیل آباد مشهد انتقال یافت.

در خردادماه سال ۱۴۰۴، سپیده قلیان، با پایان دوران محکومیت از زندان اوین آزاد شد. وی پیش از این نیز از بابت فعالیت های خود سابقه بازداشت و محکومیت را داشته است.

تداوم بازداشت؛ بی‌خبری از وضعیت ۳ شهروند بهائی در شیراز ادامه دارد

۲۹ فروردین ۱۴۰۵-هرانا

خبرگزاری هرانا – بهزاد بصیری و ماندانا ستوده، زوج بهائی ساکن شیراز و مهسا ستوده دیگر شهروند بهائی ساکن این شهر با گذشت حدود سه هفته از زمان بازداشت همچنان در بلاتکلیفی به‌سر می‌برند. بی‌خبری از سرنوشت این شهروندان، موجب نگرانی خانواده و نزدیکان آنها شده است.

به گزارش خبرگزاری هرانا، ارگان خبری مجموعه فعالان حقوق بشر در ایران، سه شهروند بهائی در شیراز همچنان در بازداشت هستند.

براساس اطلاعات دریافتی هرانا، با گذشت ۱۸ روز از بازداشت بهزاد بصیری و ماندانا ستوده و ۲۱ روز از بازداشت مهسا ستوده، خانواده‌ها و نزدیکان این شهروندان بهائی همچنان در بی‌خبری کامل از وضعیت آنان به‌سر می‌برند و تلاش‌هایشان برای کسب اطلاع از محل نگهداری و شرایط این افراد تاکنون بی‌نتیجه مانده است. همچنین، وکلا تاکنون موفق به ثبت وکالت و پیگیری وضعیت حقوقی آنها نشده‌اند.

تا لحظه تنظیم این گزارش، از دلایل بازداشت و اتهامات مطروحه علیه این شهروندان اطلاعی حاصل نشده است.

مهسا ستوده، روز یکشنبه ۹ فروردین‌ماه توسط نیروهای اطلاعات سپاه در منزل شخصی خود در شیراز بازداشت شد. بهزاد بصیری و ماندانا ستوده زوج بهائی ساکن شیراز نیز روز چهارشنبه ۱۲ فروردین‌ماه توسط نیروهای وابسته به سپاه بازداشت شدند. بازداشت این افراد با تفتیش منازل همراه بود و ماموران لوازم الکترونیکی آنها را ضبط کردند.

در دهه گذشته، جامعه بهائیان در ایران بیش از هر اقلیت مذهبی دیگری هدف برخوردهای امنیتی و قضایی قرار گرفته است. بررسی گزارشات سالانه مرکز آمار، نشر و آثار مجموعه فعالان حقوق بشر در ایران، نشان می‌دهد که طی سال گذشته، به‌ طور میانگین ۶۲.۴۱٪ از گزارش‌های مربوط به اقلیت‌های مذهبی، به نقض حقوق شهروندی بهائیان اختصاص داشته است.

تداوم بازداشت و بلاتکلیفی نسرین ستوده در یکی از بازداشتگاه‌های وزارت اطلاعات

۲۹ فرودین ۱۴۰۵-هرانا

خبرگزاری هرانا – نسرین ستوده، وکیل دادگستری و فعال حقوق بشر، ۱۸ روز است که توسط ماموران اداره اطلاعات در تهران بازداشت شده و به صورت بلاتکلیف در یکی از بازداشتگاه‌های این نهاد امنیتی نگهداری می‌شود.

به گزارش خبرگزاری هرانا، ارگان خبری مجموعه فعالان حقوق بشر در ایران، نسرین ستوده کماکان در بازداشت بسر میبرد. مهراوه خندان، فرزند خانم ستوده با انتشار مطلبی اعلام کرد که مادرش امروز شنبه ۲۹ فروردین‌ماه، طی یک تماس تلفنی اعلام کرده که در یکی از بازداشتگاه‌های وزارت اطلاعات نگهداری می‌شود. خانم خندان اظهار داشت: “ظاهرا یا اجازه نداشته که محل دقیق نگهداری‌اش را بگوید یا خودش هم نمی‌دانسته. بنابراین همچنان نمی‌دانیم که در کجا نگهداری می‌شود اما مسئولیت هر اتفاق ناگواری با وزارت اطلاعات است.”

تاکنون از دلایل بازداشت و اتهامات مطروحه علیه نسرین ستوده به دست نیامده است.

خانم ستوده شامگاه روز چهارشنبه ۱۲ فروردین، در منزل خود واقع در تهران بازداشت شد. همچنین در زمان بازداشت لوازم الکترونیک شامل لپ‌تاپ و گوشی‌های تلفن همراه خانم ستوده و همسر وی توسط ماموران ضبط شده‌ است.

نسرین ستوده، وکیل دادگستری و فعال حقوق بشر، پیشتر نیز به واسطه فعالیت‌های خود سابقه بازداشت و محکومیت داشته است.

۱۴۰۵-۰۱-۳۰

محکومیت امتناع از پذیرش مجروحین و نقض فاحش حق حیات توسط بیمارستانهای اقلیم کوردستان در میانە حملات جمهوری اسلامی ایران

۲۶ فروردین ۱۴۰۵-هرانا

شامگاه سه‌شنبه ۲۵ فروردین ۱۴۰۵ (۱۴ آوریل ۲۰۲۶) «غزال مولان» از اعضای جوان حزب کومله زحمتکشان کوردستان در پی حملات پهپادی سپاه پاسداران به اردوگاه‌های این حزب در منطقه «سورداش» استان سلیمانیه، به دلیل شدت جراحات و امتناع مراکز درمانی از پذیرش اولیه، جان خود را از دست داد.بنا بر اطلاعات موثق و تایید شده‌ای که به دست هه‌نگاو رسیده است و اظهارات اعضای رهبری حزب کومله زحمتکشان کوردستان، در ساعات اولیه و حیاتی پس از مجروحیت غزال مولان، وی به چندین مرکز درمانی حکومتی و خصوصی در شهر سلیمانیه انتقال یافته است. با این حال، مدیریت این مراکز با بهانه «نگرانی از تداوم حملات پهپادی و موشکی جمهوری اسلامی ایران»، از پذیرش و ارائه مراقبتهای ویژە پزشکی به این مجروح خودداری کرده‌اند.

هه‌نگاو تأکید می‌کند که این امتناع، مصداق بارز نقض «حق حیات» و تخطی از سوگندنامه پزشکی و کنوانسیون‌های بین‌المللی ناظر بر حقوق بیماران است. بر اساس استانداردهای حقوق بشری، قصور در ارائه خدمات حیاتی به مجروحین در شرایط جنگی یا شبه‌جنگی، نه تنها یک تخلف حرفه‌ای، بلکه در بسیاری از صلاحیت‌های قضایی، رفتاری مجرمانه و قابل پیگرد حقوقی محسوب می‌شود.

امتناع مراکز درمانی و بیمارستانهای شهر سلیمانیە از پذیرش غزال مولان، علاوه‌ بر تخطی از ماده ۱۲ کنوانسیون اول ژنو مبنی بر لزوم حمایت مطلق از مجروحان، با ماده ۷ پروتکل الحاقی دوم (۱۹۷۷) نیز در تضادی آشکار قرار دارد. این مقرره صراحتاً تأکید می‌کند که تمامی مجروحان باید بدون هیچ‌گونه تمایز تبعیض‌آمیز، مورد مراقبت‌های پزشکی قرار گیرند. استناد به توجیهاتی از جملە «ترس از حملات نظامی» به عنوان بهانه‌ای برای عدم پذیرش بیمار، نه تنها فاقد وجاهت قانونی و اخلاقی است، بلکه نقض اصل بی‌طرفی پزشکی محسوب می‌شود.

هیچ ملاحظه امنیتی یا سیاسی نمی‌تواند اولویتِ حیاتیِ «حق بر سلامت» و «حق حیات» را در این شرایط سلب نماید.»
حمله منجر به مرگ غزال مولان و مجروحیت دو پیشمرگه دیگر در حالی صورت گرفته است که تنها ۸ روز از اعلام آتش‌بس میان جمهوری اسلامی ایران، اسرائیل و ایالات متحده آمریکا سپری شده بود. سپاه پاسداران با نقض آشکار این توافق، حملات هم‌زمانی را با استفاده از پهپادهای انتحاری علیه مقرهای «حزب کومله زحمتکشان کوردستان» و «حزب دمکرات کوردستان ایران (حدکا)» سازماندهی کرده است که این حملات طی ۴۸ ساعت گذشته نیز تداوم داشته است.

طبق آمار ثبت شده در مرکز آمار و اسناد سازمان حقوق بشری هه‌نگاو، از آغاز تنش‌های منطقه‌ای اخیر:
سپاه پاسداران دست‌کم ۱۷۱ بار مقرها و کمپ‌های احزاب کوردستان ایران مستقر در حکومت اقلیم کوردستان عراق را هدف قرار داده است.
در نتیجه این حملات، ۶ پیشمرگه احزاب کوردستان ایران جانباخته‌اند و دست‌کم ۳۵ پیشمرگه دیگر نیز مجروح شده‌اند.

هشدار و فراخوان حقوقی

سازمان حقوق بشری هه‌نگاو، ضمن محکومیت شدید این حملات و رفتار غیرانسانی مراکز درمانی، مراتب زیر را اعلام می‌دارد:

۱.⁠ ⁠نقض حاکمیت ملی: حملات مکرر جمهوری اسلامی به خاک اقلیم کوردستان، نقض صریح اصل «منع توسل به زور» (ماده ۲ منشور ملل متحد) و تعرض به حاکمیت سرزمینی کشور عراق است.
۲. امنیت پناهجویان: امتناع از درمان مجروحین، زنگ خطری جدی برای امنیت جان هزاران کورد پناهنده و فعال سیاسی مقیم اقلیم کوردستان است که در شرایط بی‌ثبات فعلی، از کمترین سطح امنیت جانی و درمانی برخوردارند.
۳. مسئولیت حکومت اقلیم کوردستان: هه‌نگاو از حکومت اقلیم کوردستان و نهادهای ذی‌ربط می‌خواهد تحقیقات قانونی را در خصوص امتناع بیمارستانها از پذیرش غزال مولان  انجام دادە و نتایج را بە اسمع و نظر عموم برسانند .

۴. جامعه بین‌المللی: ما از مکانیسم‌های حقوق بشری سازمان ملل و جامعه جهانی می‌خواهیم با اتخاذ مواضع قاطع، مانع از تبدیل شدن خاک اقلیم کوردستان به میدان تسویه‌حساب‌های نظامی و نقض سیستماتیک حقوق پناهجویان سیاسی شوند.

زندان زنجان؛ نرگس محمدی همچنان از درمان محروم است

۲۸ فروردین ۱۴۰۵-هرانا

خبرگزاری هرانا – نرگس محمدی، برنده جایزه صلح نوبل و زندانی سیاسی محبوس در زندان زنجان علیرغم شرایط نامناسب جسمی همچنان از رسیدگی پزشکی مناسب محروم مانده است.

به گزارش خبرگزاری هرانا، ارگان خبری مجموعه فعالان حقوق بشر در ایران، نرگس محمدی از رسیدگی پزشکی محروم مانده است.

تقی رحمانی، همسر خانم محمدی، با انتشار مطلبی نوشت: «وضعیت جسمی نرگس محمدی پس از وارد شدن ضربات شدید به سر، گردن و بدنش در مشهد وخیم است. او در حال حاضر در زندان زنجان نگهداری می‌شود و گفته می‌شود وزارت اطلاعات مانع انتقال وی به بیمارستان و دریافت خدمات پزشکی شده است.»

نرگس محمدی در تاریخ ۲۱ آذرماه ۱۴۰۴، در جریان مراسم هفتم خسرو علیکردی در مسجد غدیر مشهد، همراه با شماری دیگر از فعالان و شهروندان بازداشت شد. وی پس از مدتی از یکی از بازداشتگاه‌های امنیتی مشهد به زندان زنجان منتقل شد.

او در بهمن‌ماه سال گذشته توسط شعبه اول دادگاه انقلاب مشهد به هفت سال و شش ماه حبس، دو سال تبعید به شهرستان خوسف و دو سال ممنوعیت خروج از کشور محکوم شد. خانم محمدی در حال سپری کردن دوران محکومیت خود در زندان زنجان است و این در حالی است که اصل تفکیک جرائم در خصوص وی رعایت نمی‌شود.

این فعال حقوق بشر پیش از این نیز در پرونده‌های متعدد با احکام قضایی روبه‌رو شده است. در خردادماه ۱۴۰۰ در ارتباط با پرونده‌ای که در دوران حبس علیه او گشوده شده بود، به ۳۰ ماه حبس تعزیری، ۸۰ ضربه شلاق و جزای نقدی محکوم شد. در آبان‌ماه ۱۴۰۰ نیز در پی بازداشت در جریان مراسم یادبود دومین سالگرد جان‌باختن ابراهیم کتابدار در کرج، از سوی شعبه ۲۶ دادگاه انقلاب تهران به هشت سال حبس تعزیری، ۷۴ ضربه شلاق، دو سال تبعید و محرومیت‌های اجتماعی محکوم شد.

در ادامه، در مهرماه ۱۴۰۱ به یک سال و سه ماه حبس تعزیری و در مردادماه ۱۴۰۲ به یک سال حبس دیگر محکوم شد. همچنین در دی‌ماه ۱۴۰۲ از سوی شعبه ۲۶ دادگاه انقلاب تهران به اتهام تبلیغ علیه نظام به ۱۵ ماه حبس، دو سال تبعید، دو سال ممنوعیت خروج از کشور و محرومیت‌های اجتماعی محکوم شد. اواخر خردادماه ۱۴۰۳ نیز در پرونده‌ای دیگر به یک سال حبس محکوم شد. در مهرماه ۱۴۰۳ نیز در پی تشکیل پرونده‌ای جدید در رابطه با اعتراض زندانیان بند زنان اوین، از بابت اتهام درگیری با مأمور و تمرد به شش ماه حبس محکوم شد.

نرگس محمدی اواخر سال ۱۴۰۳ در خصوص محکومیت پیشین خود از زندان اوین آزاد شد.

با احتساب احکام صادره، نرگس محمدی تاکنون در مجموع به ۲۳ سال حبس تعزیری، ۱۵۴ ضربه شلاق، دو سال تبعید به شهرستان خوسف، دو سال ممنوعیت خروج از کشور و سایر محرومیت‌های اجتماعی محکوم شده است. وی در سال ۲۰۲۳ میلادی جایزه صلح نوبل را به دلیل «مبارزه شجاعانه برای آزادی و حقوق بشر در طول سه دهه» دریافت کرد.

محکومیت امتناع از پذیرش مجروحین و نقض فاحش حق حیات توسط بیمارستانهای اقلیم کوردستان در میانە حملات جمهوری اسلامی ایران

۲۶ فروردین ۱۴۰۵-هرانا شامگاه سه‌شنبه ۲۵ فروردین ۱۴۰۵ (۱۴ آوریل ۲۰۲۶) «غزال مولان» از اعضای جوان حزب کومله زحمتکشان کوردستان در پی حملات په...