۱۴۰۵-۰۲-۳۱

پلمب هتل تاریخی عامری‌های کاشان به دلیل «عدم رعایت حجاب»

۲۹ اردیبهشت ۱۴۰۵-ایران وایر

هتل عامری‌های کاشان، یکی از بزرگ‌ترین مجموعه‌های هتلینگ سنتی در این شهر تاریخی، به دلیل آنچه «عدم رعایت حجاب اجباری» عنوان شده، پلمب شد.

این مجموعه گردشگری که به‌طور مستقیم برای حدود ۹۰ نفر و به‌صورت غیرمستقیم برای حدود ۱۵۰ نفر اشتغال ایجاد کرده، از مهم‌ترین اقامتگاه‌های سنتی منطقه کاشان به شمار می‌رود.

با فاصله گرفتن از جنگ چهل روزه و طولانی شدن آتش‌بس بین آمریکا و اسرایيل با جمهوری اسلامی، اجرای برخی سیاست‌ها از جمله سرکوب حق انتخاب نوع پوشش، مجددا شدت گرفته است. این درحالی‌ست که همچنان زنان بدون پوشش سر در تجمعات شبانه حامیان حکومت توسط رسانه‌های رسمی جمهوری اسلامی تبلیغ می‌شوند.

این دومین بار است که این هتل به دلیل مشابهی پلمب می‌شود. در آستانه نوروز ۱۴۰۲ نیز پس از گزارش شورای امر به معروف و نهی از منکر شهرستان کاشان و با دستور دادستان کاشان، هتل سرای عامری‌ها به دلیل عدم رعایت حجاب توسط گردشگران پلمب شد. سرای عامری‌ها بعنوان بزرگترین خانه تاریخی ایران یکی از جاذبه های تاریخی، گردشگری و اقامتی منحصر به فرد منطقه فرهنگی کاشان است که هر ساله میزبان خیل عظیمی از گردشگران داخلی و خارجی است.

این هتل در آخرین رتبه بندی سایت «تریپ ادوایزر» که جزء معتبرترین مراجع رتبه بندی و رزرواسیون هتل در جهان است رتبه نخست در بین هتل های  سنتی در خاورمیانه را در سال ۲۰۲۲ به دست آورده بود.

برنامه شماره ۷۱۲ رادیو هفتگی بشریت کانون دفاع از حقوق بشر در ایران

 

https://radio.bashariyat.org/?p=8064

 

 

 

بیتا علی‌همتی؛ نقض حکم اعدام در دیوان عالی و ارجاع دوباره پرونده به شعبه ۲۶ دادگاه انقلاب

۲۸ اردیبهشت ۱۴۰۵-کانون حقوق بشر ایران

کانون حقوق بشر ایران، دوشنبه ۲۸ اردیبهشت‌ماه ۱۴۰۵ – حکم اعدام بیتا علی‌همتی، از بازداشت‌شدگان اعتراضات دی‌ماه ۱۴۰۴، روز یکشنبه ۲۷ اردیبهشت‌ماه توسط دیوان عالی کشور نقض شد. با این حال، پرونده او مجدداً برای رسیدگی به شعبه ۲۶ دادگاه انقلاب تهران به ریاست قاضی ایمان افشاری بازگردانده شده است؛ شعبه‌ای که پیش‌تر حکم اعدام این معترض را صادر کرده بود. فعالان حقوق بشر می‌گویند بازگشت پرونده به همان شعبه، نگرانی‌ها درباره تکرار روند قبلی و ادامه فشار قضایی بر متهمان اعتراضات را افزایش داده است.

بیتا علی‌همتی چگونه بازداشت شد؟

بیتا علی‌همتی بامداد ۱۹ دی‌ماه ۱۴۰۴ به همراه همسرش محمدرضا مجیدی‌اصل در منزل شخصی خود بازداشت شد.

این بازداشت در جریان موج گسترده برخوردهای امنیتی پس از اعتراضات دی‌ماه ۱۴۰۴ صورت گرفت؛ اعتراضاتی که با افزایش بازداشت معترضان، فضای امنیتی شدید و تشکیل پرونده‌های سنگین قضایی همراه بود.

منابع حقوق بشری می‌گویند شمار زیادی از بازداشت‌شدگان آن اعتراضات در شرایطی محاکمه شدند که دسترسی آنان به وکیل مستقل، ارتباط آزاد با خانواده و روند دادرسی شفاف با محدودیت‌های جدی روبه‌رو بوده است.

جزئیات صدور حکم اعدام برای معترضان

بر اساس حکم صادرشده از سوی شعبه ۲۶ دادگاه انقلاب تهران به ریاست قاضی ایمان افشاری، بیتا علی‌همتی، محمدرضا مجیدی‌اصل، بهروز زمانی‌نژاد و کوروش زمانی‌نژاد به اتهام «اقدام عملیاتی برای دولت متخاصم» به اعدام محکوم شدند.

این افراد همچنین با اتهام «اجتماع و تبانی علیه امنیت کشور» به پنج سال حبس تعزیری محکوم شده و حکم مصادره تمامی اموال آنان نیز صادر شده است.

در همین پرونده، امیر علی‌همتی، متهم ردیف پنجم، به پنج سال و هشت ماه زندان محکوم شده است.

صدور همزمان حکم اعدام و مصادره اموال علیه معترضان، واکنش گسترده فعالان حقوق بشر و ناظران حقوقی را به دنبال داشت؛ به‌ویژه آنکه بخش مهمی از اتهامات مطرح‌شده به حضور در اعتراضات و فعالیت‌های خیابانی مربوط بوده است.

غزل مرزبان؛ محکومیت فعال حقوق بشر به ۹ سال و ۸ ماه حبس پس از بازداشت توسط اطلاعات سپاه

۳۰ اردیبهشت ۱۴۰۵-کانون حقوق بشر ایران

کانون حقوق بشر ایران، چهارشنبه ۳۰ اردیبهشت‌ماه ۱۴۰۵ – غزل مرزبان، فعال ۳۷ ساله حقوق بشر، توسط شعبه ۲۶ دادگاه انقلاب تهران به ریاست قاضی ایمان افشاری به ۹ سال و ۸ ماه حبس محکوم شد. این حکم در حالی صادر شده که وی پس از بازداشت توسط نیروهای اطلاعات سپاه تحت فشار برای اعترافات اجباری قرار گرفته و مأموران امنیتی او را به عدم ادغام محکومیت‌ها و تحمل کامل دوران حبس تهدید کرده‌اند.

صدور حکم سنگین علیه غزل مرزبان

بر اساس گزارش‌های منتشرشده، غزل مرزبان به اتهام «اجتماع و تبانی» به پنج سال حبس، به اتهام «ترویج به کشتار» به چهار سال زندان و به اتهام «تبلیغ علیه نظام» به هشت ماه حبس محکوم شده است.

این حکم از سوی شعبه ۲۶ دادگاه انقلاب تهران به ریاست قاضی ایمان افشاری صادر و به وی ابلاغ شده است.

منابع مطلع می‌گویند مأموران امنیتی این زندانی را تهدید کرده‌اند که اجازه ادغام محکومیت‌ها را نخواهند داد و او باید تمامی دوران محکومیت خود را در زندان سپری کند.

به گفته این منابع، این تهدیدها در راستای تحت فشار قرار دادن غزل مرزبان برای همکاری با نهادهای اطلاعاتی و ابراز ندامت صورت گرفته است.

بازداشت توسط اطلاعات سپاه و انتقال به مکان نامعلوم

غزل مرزبان نیمه‌شب پنجشنبه ۲۵ دی‌ماه ۱۴۰۴ در جریان حمله مأموران لباس‌شخصی اطلاعات سپاه به منزلش در تهران بازداشت شد.

بر اساس گزارش‌ها، مأموران امنیتی پس از ورود به منزل، وی را به مکان نامعلومی منتقل کردند و خانواده او برای مدتی از محل نگهداری و وضعیتش بی‌اطلاع بودند.

منابع حقوق بشری می‌گویند او پس از بازداشت تحت فشارهای شدید برای انجام اعترافات اجباری قرار گرفته است.

به گفته این منابع، مأموران امنیتی غزل مرزبان را تهدید کرده‌اند که در صورت عدم همکاری، «او را جایی می‌برند که عرب نی انداخت»؛ تهدیدی که فعالان حقوق بشر آن را نشانه فشارهای امنیتی و تلاش برای ایجاد رعب در میان بازداشت‌شدگان می‌دانند.

رویا استوار، شهروند بهایی، به شش سال زندان محکوم شد

۳۰ اردیبهشت ۱۴۰۵-هه نگاو

شعبه ۴۷ دادگاه تجدیدنظر استان اصفهان، حکم شش سال حبس تعزیری «رویا استوار»، شهروند بهایی، را عینا تایید کرد.

طبق اطلاع ایران‌وایر، این شعبه به ریاست «علی دیانی» در اردیبهشت ۱۴۰۵، حکم صادره در مرحله بدوی را عینا تایید کرده است.

بر اساس حکم بدوی، رویا استوار به اتهام «فعالیت آموزشی و تبلیغی مخل به شرع اسلام» از طریق راه‌اندازی و مدیریت یک گروه واتساپی درباره آیین بهایی، بر مبنای ماده ۵۰۰ مکرر قانون مجازات اسلامی، به پنج سال حبس، ۱۶۵ میلیون تومان جزای نقدی و ۱۵ سال محرومیت از حقوق اجتماعی محکوم شده است. او همچنین از بابت اتهام «تبلیغ علیه نظام» به یک سال حبس تعزیری، محکوم و در مجموع، به شش سال زندان محکوم شده است.

رویا استوار پیش‌تر در تیرماه ۱۴۰۳، هم‌زمان با ورود به ایران در فرودگاه اصفهان، توسط نیروهای امنیتی مورد بازجویی قرار گرفت. در جریان این بازجویی، گذرنامه و تمامی وسایل الکترونیکی او ضبط شد.

دو ماه بعد، این شهروند بهایی از سوی اداره اطلاعات اصفهان احضار و مجددا بازجویی شد. او نهایتا در پنجم آبان ۱۴۰۳، پس از حضور در دادگاه در پی ابلاغ احضاریه رسمی، با تودیع وثیقه یک میلیارد تومانی تا پایان روند دادرسی به‌ طور موقت آزاد شد.

جلسه رسیدگی به پرونده رویا استوار در تاریخ ۳۰ دی ۱۴۰۴، در غیاب او و با حضور وکیلش برگزار شده بود.

۱۴۰۵-۰۲-۳۰

هشت روز پس از بازداشت؛ بی‌خبری از سرنوشت استی محمدی ادامه دارد

۲۸ اردیبهشت ۱۴۰۵-هرانا

خبرگزاری هرانا – استی محمدی، شهروند ۶۷ ساله اهل بوکان، علیرغم گذشت هشت روز از زمان بازداشت، همچنان در بلاتکلیفی به‌سر میبرد. بی‌خبری از سرنوشت خانم محمدی، منجر به افزایش نگرانی‌های خانواده وی شده است.

به گزارش خبرگزاری هرانا، ارگان خبری مجموعه فعالان حقوق بشر در ایران، استی محمدی کماکان در بازداشت و بلاتکلیفی به‌سر میبرد. با گذشت هشت روز از زمان بازداشت، خانواده این شهروند همچنان از محل نگهداری و وضعیت او بی‌اطلاع هستند. استی محمدی دارای بیماری زمینه‌ای است و نیاز به مصرف دارو دارد.

یک منبع مطلع نزدیک به خانواده این شهروند، در خصوص جزئیات بازداشت وی به هرانا گفت: «ماموران امنیتی نیمه‌شب با یورش به منزل این خانواده در بوکان، استی محمدی را بازداشت کردند. در جریان این اقدام، تلفن همراه و لپ‌تاپ اعضای خانواده نیز توسط نیروهای امنیتی ضبط شد.»

استی محمدی، شهروند ۶۷ ساله ساکن بوکان، روز سه‌شنبه ۲۱ اردیبهشت‌ماه، توسط نیروهای امنیتی بازداشت و به مکان نامعلومی منتقل شد.

تاکنون از دلایل بازداشت و اتهامات مطروحه علیه وی اطلاعی حاصل نشده است.

یزد؛ ادامه محرومیت زینب جلالیان از دسترسی به خدمات تخصصی پزشکی

۲۸ اردیبهشت ۱۴۰۵-کردستان

زینب جلالیان، قدیمی‌ترین و تنها زن زندانی سیاسی محکوم به حبس ابد در ایران، در بیستمین سال حبس خود همچنان از «فیبروم رحمی» رنج می‌برد و با وجود توصیه پزشکان برای اعزام به مراکز درمانی و پیگیری نتایج عمل آمبولیزاسیون، همچنان به بهانه توقف اعزام زندانیان به مراکز درمانی خارج از زندان در پی جنگ، در شرایط سخت جسمی نگهداری می‌شود.

یک منبع مطلع در گفت‌وگو با شبکه حقوق بشر کردستان اعلام کرد: «این زندانی سیاسی در اوایل مهر سال گذشته، پس از درخواست‌ مکرر‌ نهادهای حقوق بشری و افزایش فشارهای بین‌المللی، در حالی که ماه‌ها از “فیبروم رحمی” رنج می‌برد، در یکی از مراکز درمانی خارج از زندان یزد تحت عمل آمبولیزاسیون فیبروم قرار گرفت. با این حال، تنها ۲۴ ساعت پس از عمل و پیش از تکمیل دوره درمان، به زندان بازگردانده شد.»

به گفته این منبع، در ماه‌های گذشته با وجود انجام عمل جراحی، خونریزی و دردهای شکمی زینب جلالیان به‌طور نگران‌کننده‌ای ادامه داشته و او همزمان دچار کم‌خونی شدید نیز شده است.

پس از آغاز جنگ آمریکا و اسرائیل با ایران، مسئولان زندان به بهانه شرایط جنگی، اعزام زندانیان بیمار به مراکز درمانی را متوقف کرده‌اند و درخواست‌های مکرر این زندانی سیاسی و دیگر زندانیان بیمار برای اعزام به مراکز تخصصی، هر بار از سوی مسئولان زندان رد شده است.

این منبع در ادامه افزود: «شدت درد شکمی و خونریزی زینب جلالیان در هفته گذشته به حدی بوده که او برای چند روز حتی توان برخاستن از تخت خود را نداشته و در وضعیت جسمی وخیمی قرار گرفته است. در این مدت، پزشکان بهداری زندان اعلام کرده‌اند که احتمالاً تعدادی از فیبروم‌های رحمی او مجدداً رشد کرده‌اند و خواستار اعزام فوری وی به مراکز درمانی خارج از زندان شده‌اند تا وضعیت جسمی‌اش از طریق سونوگرافی و ام‌آر‌آی مورد بررسی قرار گیرد.»

در تاریخ ۲۵ شهریور ۱۴۰۵، ۲۲ نهاد حقوق بشری و ۱۳ مدافع حقوق بشر در بیانیه‌ای مشترک که با ابتکار و همکاری سازمان REDRESS و شبکه حقوق بشر کردستان منتشر شد، بر ضرورت دسترسی فوری و حیاتی زینب جلالیان به خدمات درمانی تأکید کرده و خواستار پایان دادن به آزار و تهدید او و آزادی بی‌قید و شرط وی شده بودند.

همزمان با انتشار این بیانیه، زینب جلالیان با انتشار نامه‌ای به شرح سال‌ها زندان، شکنجه، محرومیت از ملاقات و درمان پزشکی خود اشاره کرده و اعلام کرده بود: «طبیعتاً پس از حدود بیست سال زندگی در جایی مانند زندان، که ناچار به زندگی جمعی هستی، بیماری‌های پوستی، عفونی و اختلالات روحی و روانی سراغت می‌آید. بدتر از همه، شرایط نامناسب تغذیه در زندان باعث بروز بیماری‌های جسمی فراوان می‌شود. به‌ویژه زمانی که یک زندانی سیاسی باشی، محدودیت‌های بیشتری بر تو تحمیل می‌کنند؛ از جمله محدودیت‌های پزشکی. با وجود تشخیص پزشکان مبنی بر نیاز به دارو، هیچ رسیدگی‌ای صورت نمی‌گیرد».

وی در ادامه این نامه افزوده بود: «علیرغم تشخیص پزشک مبنی بر اینکه من به دلیل بیماری باید سال‌ها پیش از زندان آزاد می‌شدم و تحت عمل جراحی قرار می‌گرفتم، مسئولان زندان نسخه پزشکی مرا به پزشکی قانونی ارجاع دادند. پس از ماه‌ها انتظار، پاسخ دادند که “ایشان توان تحمل حبس را دارند و باید در زندان بمانند.” با وجود همه دردها، رنج‌ها و بیماری‌ها، خوشحالم؛ زیرا می‌دانم تمام این سختی‌ها را در راه آزادی متحمل شده‌ام. پس من در جایگاه درست تاریخ ایستاده‌ام».

در ۱۱ اردیبهشت ۱۴۰۴، ۹ گزارشگر ویژه سازمان ملل متحد نگرانی‌های جدی خود را نسبت به بازداشت طولانی‌مدت و خودسرانه زینب جلالیان، وخامت وضعیت جسمانی او و شکنجه و سایر اشکال بدرفتاری علیه وی ابراز کردند. آنان از مقامات جمهوری اسلامی خواستند که فوراً و بدون قید و شرط دسترسی این زندانی سیاسی به مراقبت‌های پزشکی کافی در یک بیمارستان غیرنظامی و مستقل را فراهم کنند و هشدار دادند که «زمان بسیار حیاتی است».

زینب جلالیان در سال‌های اخیر از حق ملاقات با خانواده محروم بوده و به دلیل ابتلا به بیماری‌های متعدد، پزشکی قانونی یزد اعلام کرده که او توانایی تحمل حبس را ندارد. اما نهادهای امنیتی، آزادی او را مشروط به «ابراز ندامت و توبه» کرده‌اند.

زینب جلالیان، متولد ۱۳۶۱ در روستای «دیم قشلاق» ماکو، از ۷ اسفند ۱۳۸۶ در زندان به سر می‌برد و تاکنون از حق مرخصی و در بیشتر این سال‌ها از حق ملاقات با خانواده محروم بوده است. وی با وجود ابتلا به بیماری‌های متعدد در دوران حبس، بارها به‌طور غیرقانونی و خشونت‌آمیز بین زندان‌های مختلف جابه‌جا شده است.

زینب جلالیان در سال ۱۳۸۷ به اتهام «محاربه» به اعدام محکوم شد. این حکم در سال ۱۳۹۰ به حبس ابد کاهش یافت. او در دوران بازداشت و حبس تحت شکنجه‌های شدید قرار گرفت و پس از ۱۸ سال همچنان تحت فشار نهادهای امنیتی است و موافقت با هرگونه دسترسی او به خدمات درمانی و اعزام به مرخصی استعلاجی، منوط به ابراز ندامت شده است. وکیل او، امیرسالار داودی، بارها تأکید کرده که ادامه حبس موکلش بر اساس قانون مجازات اسلامی جدید غیرقانونی است و باید آزاد شود.

پلمب هتل تاریخی عامری‌های کاشان به دلیل «عدم رعایت حجاب»

۲۹ اردیبهشت ۱۴۰۵-ایران وایر هتل عامری‌های کاشان، یکی از بزرگ‌ترین مجموعه‌های هتلینگ سنتی در این شهر تاریخی، به دلیل آنچه «عدم رعایت حجاب ا...