۱۴۰۴-۱۲-۲۰

جنگ و بهای سنگین آن برای زنان و کودکان؛ از بمباران مدرسه دخترانه تا کشته شدن در اعتراضات

۱۸ اسفند ۱۴۰۴-کانون حقوق بشر ایران

کانون حقوق بشر ایران، دوشنبه ۱۸ اسفند‌ماه ۱۴۰۴ – همزمان با ادامه جنگ و تشدید درگیری‌های نظامی در منطقه، گزارش‌ها از کشته شدن ده‌ها دانش‌آموز دختر در حمله موشکی به یک مدرسه ابتدایی در میناب موجی از واکنش‌های بین‌المللی را برانگیخته است. کارشناسان سازمان ملل این حمله را نقض آشکار قوانین بین‌المللی دانسته‌اند. در همین حال مای ساتو، گزارشگر ویژه سازمان ملل، با اشاره به وضعیت زنان در ایران تأکید کرده است که زنان و دختران ایرانی هم در بمباران‌ها کشته می‌شوند و هم در جریان اعتراضات سراسری جان خود را از دست می‌دهند.

حمله مرگبار به مدرسه دخترانه در میناب

کارشناسان سازمان ملل متحد در واکنش به حمله موشکی به یک مدرسه ابتدایی دخترانه در شهر میناب در استان هرمزگان، عمیقاً ابراز تأسف کردند. بر اساس گزارش‌ها، این حمله که در ۲۸ فوریه ۲۰۲۶ و در جریان تشدید جنگ و درگیری‌های نظامی در منطقه رخ داد، دست‌کم ۱۶۵ دانش‌آموز دختر را به کام مرگ کشاند و شمار زیادی دیگر را زخمی کرد.

به گفته منابع منتشرکننده این گزارش، یک موشک در ساعات برگزاری کلاس‌ها به مدرسه دخترانه «شجره طیبه» اصابت کرد. قربانیان این حمله عمدتاً دختران ۷ تا ۱۲ ساله بودند و بخش‌های بزرگی از ساختمان مدرسه در حالی که کلاس‌ها در جریان بود تخریب شد.

کارشناسان سازمان ملل در بیانیه خود اعلام کردند: «حمله به یک مدرسه نشان‌دهنده حمله‌ای مستقیم به کودکان، به آموزش و به آینده یک جامعه است. هیچ توجیهی برای کشتن دختران در کلاس درس وجود ندارد.»

مدارس؛ اهدافی غیرنظامی در قوانین بین‌المللی

کارشناسان سازمان ملل تأکید کردند که مدارس طبق حقوق بین‌الملل بشردوستانه از جمله اهداف غیرنظامی محسوب می‌شوند و کودکان به‌طور خاص تحت حمایت این قوانین قرار دارند.

به گفته آنان، هدف قرار دادن ساختمان‌های آموزشی که اهداف نظامی نیستند، طبق قوانین بین‌المللی می‌تواند مصداق جنایت جنگی باشد. در ماده ۸ اساسنامه رم نیز حمله عمدی به مراکز آموزشی در شرایطی که هدف نظامی محسوب نشوند، از جمله جرایم جنگی به شمار آمده است.

این کارشناسان همچنین خواستار انجام تحقیقات فوری، مستقل و بی‌طرفانه درباره این حمله شدند و تأکید کردند که عاملان هرگونه نقض قوانین بین‌المللی باید پاسخگو باشند.

در بیانیه آنان آمده است: «با غیرنظامیان هرگز نباید به‌عنوان ابزار جنگی رفتار شود.»

یادآوری مای ساتو از سرنوشت زنان و دختران ایرانی

همزمان با انتشار این گزارش، مای ساتو با انتشار پیامی به مناسبت روز جهانی زن به وضعیت زنان و دختران ایرانی اشاره کرد.

او در پیام خود نوشت که در این روز به زنانی فکر می‌کند که باید در کنار دیگران در روز جهانی زن حضور داشته باشند اما جان خود را از دست داده‌اند؛ زنانی که در حملات نظامی کشته شدند و همچنین زنانی که در ارتباط با اعتراضات سراسری بازداشت، ناپدید یا کشته شدند.

به گفته او، داستان این زنان و دختران باید به خاطر سپرده شود و فراموش نشود.

این اظهارات در شرایطی مطرح شده است که به گفته ناظران، زنان و دختران در ایران هم در جریان جنگ و بمباران‌ها قربانی می‌شوند و هم در اعتراضات داخلی با سرکوب شدید روبه‌رو هستند.

اعتراضات سراسری و قربانی شدن کودکان

کارشناسان سازمان ملل در گزارش خود همچنین به سرکوب اعتراضات سراسری در ایران اشاره کردند. بر اساس گزارش‌های منتشر شده، از زمان آغاز اعتراضات گسترده در دسامبر ۲۰۲۵، بیش از ۲۰۰ کودک در جریان برخورد نیروهای امنیتی کشته شده‌اند.

در میان این قربانیان شمار قابل توجهی از دختران دیده می‌شود. علاوه بر این، بسیاری از کودکان و نوجوانان نیز بازداشت شده‌اند و برخی از آنان با خطر مجازات‌های سنگین، از جمله حکم اعدام، روبه‌رو هستند.

زنان و دختران؛ قربانیان دوگانه جنگ و سرکوب

گزارش کارشناسان سازمان ملل همچنین به وضعیت گسترده تبعیض جنسیتی در ایران اشاره می‌کند. به گفته آنان، زنان و دختران در این کشور با محدودیت‌های ساختاری و تبعیض در حوزه‌های مختلف از جمله ازدواج، طلاق، ارث و دسترسی به عدالت روبه‌رو هستند.

در چنین شرایطی، تشدید جنگ و درگیری‌های نظامی می‌تواند آسیب‌پذیری زنان و دختران را بیشتر کند. کارشناسان سازمان ملل تأکید کردند که نابودی یک مدرسه دخترانه و کشته شدن دانش‌آموزان در کلاس درس نمونه‌ای آشکار از نابود شدن آینده یک نسل است.

به گفته آنان، چنین حملاتی نه تنها جان کودکان را می‌گیرد بلکه امیدها، فرصت‌ها و آینده‌ای را که آموزش می‌تواند برای آنان فراهم کند از بین می‌برد.

بهای جنگ‌طلبی برای مردم

در حالی که جنگ و تنش‌های نظامی در منطقه ادامه دارد، بسیاری از تحلیلگران معتقدند که مردم عادی بیشترین بهای این درگیری‌ها را می‌پردازند. در ایران نیز شهروندان در شرایطی قرار گرفته‌اند که هم در اعتراضات داخلی کشته می‌شوند و هم در حملات و بمباران‌های ناشی از جنگ جان خود را از دست می‌دهند.

به گفته ناظران، این وضعیت نشان می‌دهد که مردم عملاً قربانیان اصلی جنگ و سیاست‌های تنش‌آفرین هستند.

درخواست برای توقف درگیری‌ها

در پایان، کارشناسان سازمان ملل بار دیگر خواستار پایان فوری درگیری‌ها شدند و از همه طرف‌ها خواستند که به تعهدات خود در چارچوب قوانین بین‌المللی بشردوستانه پایبند باشند.

آنان تأکید کردند که حفاظت از غیرنظامیان، به‌ویژه زنان و کودکان، باید در اولویت قرار گیرد و آموزش نیز باید حتی در زمان جنگ به‌عنوان یکی از عناصر حیاتی برای حفاظت از جامعه مورد توجه قرار گیرد.

به گفته آنان، آموزش می‌تواند به ایجاد تاب‌آوری، حفاظت اجتماعی و بازسازی آینده جوامع کمک کند؛ آینده‌ای که در سایه جنگ و خشونت به‌شدت در معرض تهدید قرار گرفته است.

خشونت علیه زندانیان سیاسی زن با جلوگیری از درمان

۱۸ اسفند ۱۴۰۴-کانون حقوق بشر ایران

کانون حقوق بشر ایران،  دوشنبه ۱۸ اسفندماه ۱۴۰۴ – زندانیان عقیدتی و سیاسی زن در ایران اغلب به‌صورت خودسرانه بازداشت شده و پس از دوره‌های بازجویی همراه با بدرفتاری و شکنجه، در روندهای قضایی ناعادلانه و بدون دسترسی مؤثر به وکیل به حبس‌های طولانی‌مدت محکوم می‌شوند؛ احکامی که با اتهامات مطرح‌شده تناسبی ندارد.

این زندانیان در زندان‌هایی نگهداری می‌شوند که فاقد حداقل استانداردهای بهداشتی و زیستی است. در بسیاری از موارد حتی تختی برای خواب وجود ندارد و زندانیان ناچارند روی زمین بخوابند. کیفیت غذا پایین است و بهداری زندان‌ها نیز امکانات لازم برای درمان بیماران را ندارد. در نتیجه، برخی زندانیان به دلیل عدم رسیدگی پزشکی جان خود را از دست می‌دهند و هزینه‌های اولیه غذا، بهداشت و درمان نیز غالباً بر عهده خود زندانیان گذاشته می‌شود.

محرومیت زندانیان سیاسی زن از درمان

شرایط نامناسب زندان‌ها سلامت زندانیان را به‌شدت تهدید می‌کند؛ زندانیان سالم بیمار می‌شوند و بیماری زندانیان بیمار تشدید می‌شود. در این میان، با اعمال «شکنجه سفید» و جلوگیری از اعزام به بیمارستان‌های خارج از زندان یا به تأخیر انداختن طولانی‌مدت آن، زندانیان از درمان ضروری محروم می‌شوند و فرسایش جسمی و روحی و مرگ تدریجی بر آنان تحمیل می‌شود.

شرایط فاجعه‌بار در زندان‌های قرچک و اوین

انتقال زندانیان زن به زندان قرچک

در سال گذشته، دیکتاتوری حاکم شرایط بسیار سخت‌تری نسبت به گذشته برای زندانیان سیاسی زن ایجاد کرد. در جریان جنگ ۱۲روزه و تخریب زندان اوین در ۲ تیر ۱۴۰۴، زندانیان سیاسی زن از بند زنان اوین به زندان قرچک منتقل شدند. آنان در سالنی متروک که پیش‌تر مرغداری و سپس محل نگهداری معتادان بود اسکان داده شدند؛ مکانی با پایین‌ترین سطح بهداشتی. این محل در بدو ورود مملو از زباله، بوی تعفن، حیوانات موذی و فاقد تهویه بود. زندانیان با تلاش شخصی و بدون پشتیبانی رسمی بخشی از محیط را پاک‌سازی کردند، اما شرایط همچنان ناقض ابتدایی‌ترین حقوق انسانی باقی ماند.

ارتباط آنان با دیگر بخش‌های زندان کاملاً قطع شد و تنها ۳ سرویس بهداشتی و ۳ حمام برای جمعیت زندانیان وجود داشت. در برخی اتاق‌ها تراکم شدید حاکم بود؛ به‌طور مثال در اتاقی ۲۰ متری، ۱۳ زن نگهداری می‌شدند. بسیاری از زندانیان، به‌ویژه سالمندان و بیماران، ناچار بودند روی زمین بخوابند. بالا زدن فاضلاب، تجمع آب‌های آلوده و هجوم موش‌ها و حشرات خطر ابتلا به بیماری را افزایش داده بود و تهویه نامناسب، فضای گرم و مرطوبی ایجاد کرده بود.

بازگشت به اوین و ادامه شرایط غیرانسانی

پس از اعتراضات مداوم زندانیان، آنان در ۱۷ مهر به زندان اوین بازگردانده شدند، اما نه به بند زنان بلکه به راهروی پایین بند ۶. زندانیان بدون تخت، پتو و وسایل گرمایشی شب را گذراندند. با شروع سرمای پاییز، بسیاری دچار سرماخوردگی و بیماری شدند. به گفته یکی از زندانیان، زنان روی زمین سرد و سیمانی می‌خوابند، نور کافی وجود ندارد، هوا سنگین است و دسترسی به آب گرم بسیار محدود است.

انتقال به بند زیرزمینی و تشدید بحران بهداشتی

در اوایل دسامبر حدود ۶۰ زندانی سیاسی زن به بندی زیرزمینی، حدود ۴۰ پله پایین‌تر از سطح زمین، منتقل شدند. این محل به‌شدت مرطوب، غیربهداشتی و مملو از موش و حشرات است و مصداق شکنجه به شمار می‌رود. گزارش‌های اواخر دسامبر از حضور گسترده جوندگان، از جمله حدود ۱۰۰ موش صحرایی، و انباشت زباله حکایت داشت که خطر بیماری‌های عفونی را افزایش داده است.

همزمان، شیوع بیماری‌ها و محرومیت سیستماتیک از درمان و دارو جان زندانیان، به‌ویژه سالمندان و بیماران مزمن، را در معرض خطر قرار داده است. در دی‌ماه نیز حدود ۱۰۰ زن بازداشتی در جریان قیام به این محل افزوده شدند و تراکم جمعیت در این فضای نامناسب را بیشتر کردند.

جلوگیری از درمان؛ سازوکاری مرگبار در زندان‌های ایران

محرومیت سیستماتیک از درمان زندانیان

جلوگیری از درمان زندانیان سیاسی و عقیدتی به یکی از سازوکارهای نهادینه‌شده در سیستم زندان‌های ایران تبدیل شده است. در سال‌های اخیر استفاده از این روش افزایش یافته و بسیاری از زندانیان در نتیجه تأخیر یا محرومیت از خدمات پزشکی جان خود را از دست داده‌اند. نبود امکانات درمانی کافی، بی‌توجهی مسئولان زندان و شرایط نامناسب بهداشتی موجب شده حتی بیماری‌های قابل درمان نیز به تهدیدی جدی برای جان زندانیان تبدیل شود.

مرگ سمیه رشیدی در اثر محرومیت درمانی

یکی از نمونه‌های برجسته این وضعیت مرگ سمیه رشیدی مهرآبادی است. او که کارگر خیاط و متولد ۱۳۶۲ بود، در ۴ اردیبهشت ۱۴۰۴ هنگام شعارنویسی علیه حکومت در تهران بازداشت و با اتهام «تبلیغ علیه نظام» زندانی شد. به گفته نزدیکانش، هنگام بازداشت به‌شدت مورد ضرب‌وشتم قرار گرفت، اما هیچ رسیدگی پزشکی برای جراحات او انجام نشد. سمیه که سال‌ها به بیماری صرع مبتلا بود، بارها با تشنج و سردرد شدید به بهداری زندان مراجعه کرد، اما پزشکان زندان بیماری او را تمارض تلقی کرده یا داروهای نامرتبط تجویز کردند. سرانجام در ۲۵ شهریور ۱۴۰۴ پس از تشنج شدید و انتقال دیرهنگام به بیمارستان، پس از ده روز کما جان باخت.

زندان قرچک؛ نماد بحران بهداشتی

زندان قرچک به‌عنوان یکی از نمادهای نقض حقوق زنان زندانی شناخته می‌شود. تراکم جمعیت، کمبود امکانات اولیه و نبود خدمات درمانی مناسب شرایطی ایجاد کرده که این زندان به «قتلگاه زنان» توصیف شده است. منابع داخلی زندان می‌گویند از ابتدای سال جاری دست‌کم ۲۳ زن در این زندان جان باخته‌اند، بدون آنکه علت مرگ آنان به‌طور رسمی اعلام شود. بسیاری از این مرگ‌ها ناشی از بیماری‌های قابل درمان بوده است.

روز جهانی زن؛ روایت یک‌صدسال سرکوب و مقاومت زنان در برابر دیکتاتوری سلطنتی و مذهبی

۱۷ اسفند ۱۴۰۴-کانون حقوق بشر ایران

کانون حقوق بشر ایران، یک‌شنبه ۱۷ اسفند‌ماه ۱۴۰۴ – پس از مرگ خامنه‌ای و فروپاشی ساختار ولایت فقیه و در شرایطی که انقلاب مردم در آستانه پیروزی نهایی و برقراری یک جمهوری دموکراتیک قرار گرفته، روز جهانی زن بهانه‌ای برای بررسی نقش زنان در این مبارزه است. از نخستین روزهای روی کار آمدن خمینی، زنان هدف تبعیض‌ها، محدودیت‌ها و حملات سازمان‌یافته قرار گرفتند. این فشارها با سیاست‌های سرکوبگرانه نهادهای حاکم تشدید شد.

با وجود این شرایط، زنان ایرانی مبارزه علیه تبعیض و سرکوب را متوقف نکردند. آنان در اعتراض‌ها و قیام‌های مختلف حضور داشتند و در بسیاری موارد نقش تعیین‌کننده یا هدایت‌کننده ایفا کردند. هرچه رهبران و پیروان ساختار حاکم سیاست‌های ضدزن را تشدید کردند، زنان و دختران ایرانی نیز با جسارت بیشتری در برابر فشارها ایستادند. آنان در برابر زورگویی نهادهای سرکوبگر تسلیم نشدند و هزینه‌های سنگینی پرداختند. این هزینه‌ها شامل زندان، شکنجه، اعدام و کشتار خیابانی بود. با این حال، حضور زنان در اعتراض‌ها و حرکت‌های اجتماعی ادامه یافت.

در یکصد سال گذشته وضعیت زنان در بسیاری حوزه‌ها بهبود یافته است. این پیشرفت‌ها نتیجه مستقیم مبارزات و تلاش‌های خود زنان در جامعه بوده است. با وجود این پیشرفت‌ها، هنوز فاصله قابل توجهی تا دستیابی به وضعیت مطلوب و برابری کامل حقوق زنان وجود دارد.

روز جهانی زن؛ نقطه عطفی در تاریخ مبارزات زنان

۸ مارس که به عنوان روز جهانی زن شناخته می‌شود، در ابتدای قرن بیستم و در سال ۱۹۰۹ نامگذاری شد. ریشه این روز به مبارزه زنان کارگر نساجی شیکاگو در سال ۱۸۵۷ بازمی‌گردد. نامگذاری این روز به عنوان روز جهانی زن به یک سرفصل تاریخی تبدیل شد. بسیاری از پژوهشگران تاریخ زنان را به دو دوره پیش و پس از این رویداد تقسیم می‌کنند. پیش از شکل‌گیری روز جهانی زن، زنان در بسیاری از کشورهای جهان از ابتدایی‌ترین حقوق اجتماعی محروم بودند. حق رأی، حق مالکیت و دستمزد برابر در بسیاری از جوامع وجود نداشت

پیشرفت‌های زنان پس از شکل‌گیری روز جهانی زن

پس از شکل‌گیری روز جهانی زن و در نتیجه مبارزات و فداکاری‌های گسترده، حقوق زنان به تدریج در بسیاری کشورها پذیرفته شد. بخش مهمی از محدودیت‌ها کاهش یافت و برخی حقوق زنان به قوانین رسمی تبدیل شد. این روند در یک قرن گذشته به پیشرفت‌های قابل توجهی منجر شد. در بسیاری از کشورهای پیشرفته، زنان توانسته‌اند به بالاترین مناصب حکومتی دست یابند. این مناصب شامل ریاست دولت، ریاست پارلمان و مدیریت نهادهای قضایی است. میزان حضور زنان در چنین موقعیت‌هایی اغلب به عنوان شاخصی برای سنجش پیشرفت سیاسی و اجتماعی کشورها در نظر گرفته می‌شود.

روز جهانی زن، چالش‌های باقی‌مانده در مسیر برابری

با وجود دستاوردهای مهم، روز جهانی زن همچنان یادآور فاصله موجود تا دستیابی به برابری کامل است. این پیشرفت‌ها در همه کشورها یکسان نیست. در بسیاری از مناطق جهان، به‌ویژه برخی کشورهای آفریقایی و جوامع بنیادگرا، زنان هنوز از حقوق بنیادین محروم هستند. در برخی موارد، زنان همچنان با محدودیت‌های شدید روبه‌رو هستند و حتی مانند افراد تحت تملک با آنها رفتار می‌شود. حتی در کشورهایی که برابری حقوق زن و مرد در قانون ثبت شده است، در عمل این برابری به طور کامل اجرا نمی‌شود. مشارکت زنان در هدایت سیاسی جامعه همچنان محدود است. علاوه بر این، نگاه مالکیت بر جسم و زندگی زنان در بخش‌هایی از جامعه باقی مانده است. این دیدگاه در موارد بسیاری به خشونت علیه زنان منجر می‌شود. آمار بالای خشونت علیه زنان در بسیاری کشورها نشان می‌دهد که مسیر تحقق اهداف روز جهانی زن همچنان ادامه دارد.

روز جهانی زن، سرکوب زنان معترض در دوران پهلوی

چه در دوره رضاشاه و چه در دوره محمدرضا پهلوی، زنان نقش ناچیزی در مدیریت سیاسی و رهبری جامعه داشتند. حضور زنان در ساختار قدرت بسیار محدود بود. در دوره رضاشاه زنان از حق رأی برخوردار نبودند. سیاست کشف حجاب نیز به عنوان شکلی از پوشش اجباری بر زنان اعمال شد. بخش قابل توجهی از زنان جامعه با این سیاست مخالفت داشتند. برخی از آنان در واکنش به این سیاست خانه‌نشین شدند و از حضور در عرصه اجتماعی خودداری کردند. در نتیجه، بخشی از زنان از حقوق اولیه اجتماعی محروم ماندند. حق رأی زنان نیز سال‌ها بعد اعطا شد.

در بررسی‌های مرتبط با روز جهانی زن، موضوع سرکوب زنان معترض نیز مطرح می‌شود. در دوره محمدرضا پهلوی زنان مخالف نیز با بازداشت، شکنجه و قتل مواجه شدند. زنان مبارزی که توسط ساواک شاه دستگیر، اعدام یا زیر شکنجه به قتل رسیدند. همچنین باید به یاد داشت، در طول پنجاه سال حکومت پهلوی، تعداد ۲ زن به مقام وزارت رسیدند. تعداد زنان در مجلس نیز بسیار محدود باقی ماند. این موضوع نشان‌دهنده مشارکت پایین زنان در ساختار رسمی قدرت بود. محمدرضا پهلوی در مصاحبه‌ای با یک خبرنگار خارجی اعلام کرد که زنان شایستگی حضور در پست‌های بالاتر را ندارند. او همچنین اعتقادی به برابری حقوق زن و مرد نداشت. این سخنان در حالی مطرح شد که همسر او فرح نیز در همان مصاحبه حضور داشت. خبرنگار خارجی نیز به این موضوع اشاره کرد.

روز جهانی زن؛ آغاز سیاست‌های سرکوبگرانه علیه زنان در دیکتاتوری مذهبی

در بررسی‌های مرتبط با روز جهانی زن، یکی از مهم‌ترین دوره‌ها به سرکوب گسترده زنان در دوران حاکمیت ولایت فقیه مربوط می‌شود. این سیاست‌ها از نخستین ماه‌های استقرار این ساختار آغاز شد. خمینی پس از به قدرت رسیدن در سال ۱۳۵۷ سیاست‌های زن‌ستیزانه را آشکار کرد. حجاب اجباری در جامعه، مدارس و ادارات اعمال شد. همزمان شعار «یا روسری یا توسری» به عنوان نماد فشار علیه زنان مطرح شد. این سیاست آزادی پوشش را از زنان سلب کرد. حجاب اجباری تنها به پوشش محدود نماند. این سیاست به مقدمه‌ای برای محدود کردن آزادی‌های اجتماعی تبدیل شد. آزادی بیان، آزادی مطبوعات، آزادی اجتماعات و آزادی انتخاب نیز به تدریج محدود شد. در بسیاری تحلیل‌ها، این روند نقطه آغاز سرکوب سیستماتیک زنان محسوب می‌شود.

روز جهانی زن؛ شکل‌گیری ساختار تبعیض علیه زنان

خمینی پیش از به قدرت رسیدن وعده‌هایی درباره حقوق برابر زنان مطرح کرده بود. پس از استقرار حاکمیت جدید، این وعده‌ها تحقق نیافت. او اعلام کرد که زنان عقل ناقص دارند. بر همین اساس، زنان از برخی مناصب حکومتی و قضایی کنار گذاشته شدند. در قوانین موجود نیز زنان از برابری کامل در موضوعاتی مانند ارث محروم شدند. این سیاست‌ها بخشی از ساختار تبعیض‌آمیز علیه زنان را شکل داد. در واکنش به این شرایط، بسیاری از زنان مسیر مقاومت را انتخاب کردند. در تحلیل‌های مرتبط با روز جهانی زن، این مقاومت یکی از ویژگی‌های مهم این دوره شناخته می‌شود.

زنان

روز جهانی زن؛ ضرورت تغییر ساختارهای تبعیض‌آمیز

در بحث‌های مرتبط با روز جهانی زن، موضوع پایان دادن به تبعیض ساختاری علیه زنان یکی از محورهای اصلی است. در برخی کشورها تبعیض علیه زنان در قوانین و ساختارهای سیاسی نهادینه شده است. در چنین شرایطی بسیاری از تحلیل‌ها تأکید می‌کنند که بدون تغییر ساختار سیاسی، رفع تبعیض امکان‌پذیر نیست. در جوامعی که قوانین تبعیض‌آمیز برقرار است، تحقق برابری حقوق زن و مرد نیازمند تغییر نظام حاکم است. این تغییر می‌تواند زمینه رفع تبعیض‌های قانونی و اجتماعی را فراهم کند. در بسیاری از دیدگاه‌ها، این مسئله بخشی از مطالبات مطرح شده در چارچوب روز جهانی زن محسوب می‌شود.

روز جهانی زن؛ کاهش فاصله میان قانون و واقعیت

در کشورهایی که برابری حقوق زن و مرد در قانون پذیرفته شده است، چالش اصلی فاصله میان قانون و واقعیت اجتماعی است.

در چنین شرایطی برخی راهکارها برای کاهش این شکاف مطرح شده است. یکی از مهم‌ترین راهکارها اجرای سیاست‌های تبعیض مثبت به نفع زنان است. هدف از این سیاست‌ها افزایش حضور زنان در مدیریت سیاسی و اجتماعی است. مشارکت فعال زنان می‌تواند به کاهش نابرابری‌های تاریخی کمک کند. در بسیاری از تحلیل‌های مرتبط با روز جهانی زن تأکید می‌شود که حضور زنان در سطوح بالای تصمیم‌گیری ضروری است. اجرای سهمیه برابر در ساختارهای مدیریتی و قانون‌گذاری یکی از روش‌های پیشنهادی است. برخی کشورها مانند فرانسه، سوئد و کانادا تجربه اجرای چنین سیاست‌هایی را داشته‌اند.

روز جهانی زن، تحقق برابری واقعی

در دیدگاه‌های مطرح شده در چارچوب روز جهانی زن، تحقق برابری واقعی تنها با تغییر قوانین حاصل نمی‌شود. این هدف نیازمند تغییر نگرش اجتماعی نیز هست. از میان بردن دیدگاه‌های مردسالارانه، کاهش خشونت علیه زنان و پایان بهره‌کشی جنسی از زنان از جمله اهداف این مسیر است. تحقق کامل برابری زمانی ممکن می‌شود که این آرمان به باور عمومی جامعه تبدیل شود. در چنین شرایطی می‌توان پایان تبعیض علیه زنان را جشن گرفت.

استرالیا به پنج عضو تیم ملی فوتبال زنان ایران پناهندگی داد

۱۸ اسفند ۱۴۰۴-ایران وایر

یک مقام ارشد دولتی استرالیا روز دوشنبه اعلام کرد که این کشور به پنج عضو تیم ملی فوتبال زنان ایران پناهندگی اعطا کرده است.

پیش از این «ایران‌وایر» گزارش داده بود که بیش از شش بازیکن تیم ملی فوتبال زنان ایران، به دلیل تهدیدهای مکرری که متوجه بازیکنان و مربیان این تیم بوده، قصد داشتند به اداره مهاجرت استرالیا درخواست پناهندگی بدهند.

این مقام دولتی که نخواست نامش فاش شود، گفت این بازیکنان در حال حاضر در مکانی امن در استرالیا به سر می‌برند.

ایران‌وایر همچنین گزارش داده بود که از عصر یکشنبه ۱۷ اسفند ۱۴۰۴ و پس از دیدار تیم ملی زنان ایران مقابل فیلیپین، فضای اردوی تیم ملی کاملاً امنیتی شده بود. بر اساس این گزارش، ماموران حراست فدراسیون فوتبال که همراه تیم به ملبورن اعزام شده بودند، با استقرار مقابل درهای ورودی و خروجی هتل، رفت‌وآمد بازیکنان را زیر نظر داشتند.

به گفته منابع آگاه، ماموران حراست عصر همان روز گذرنامه‌های بازیکنان را نیز جمع‌آوری کردند.

این منابع افزوده‌اند که برخی از بازیکنان که از بازگشت به ایران هراس داشتند، به دلیل حضور ماموران حراست در مقابل درهای هتل امکان خروج و ارائه درخواست پناهندگی را پیدا نکردند.

بر اساس این گزارش، تعدادی از ملی‌پوشان فوتبال زنان ایران نیز به دلیل نگرانی درباره وضعیت خانواده‌هایشان در ایران و برخی دیگر به دلیل احتمال توقیف دارایی‌هایشان از اعلام پناهندگی خودداری کرده و خطر بازگشت به ایران را پذیرفته‌اند.

دولت استرالیا اعلام کرده است که این تصمیم بر اساس «دلایل بشردوستانه» و با توجه به «شرایط غیرقابل پیش‌بینی و خطرناک» کنونی در ایران اتخاذ شده است.

وزیر امور خارجه استرالیا نیز در بیانیه‌ای کوتاه در همین رابطه گفت: «ما متعهد به حفاظت از کسانی هستیم که با تهدیدهای واقعی روبه‌رو هستند، به‌ویژه در شرایطی که حقوق اولیه و امنیت فردی به دلیل درگیری‌های نظامی در خطر قرار دارد.»

دهمین روز حمله آمریکا و اسرائیل به ایران؛ آسیب گسترده به اماکن تاریخی اصفهان

۱۹ اسفند ۱۴۰۴-هرانا

خبرگزاری هرانا – در ۲۴ ساعت گذشته، خبرگزاری هرانا دست‌کم ۲۸۵ حمله در قالب ۱۴۷ رویداد در ۱۷ استان کشور را ثبت کرده است. این رویدادها در ۲۴ ساعت اخیر در مجموع منجر به ۶۱ تلفات انسانی (شامل کشته و زخمی نظامی و غیرنظامی) شده‌اند. گزارشات امروز نشان می دهد علیرغم روزهای گذشته که عمدتا استان های غرب کشور هدف بودند، دامنه تمرکز حملات کنونی پس از تهران بر استان اصفهان متمرکز است.

بر اساس اطلاعات ثبت و راستی‌آزمایی‌شده توسط خبرگزاری هرانا، از نخستین دقایق تا پایان روز ۱۸ اسفندماه ۱۴۰۴، دست‌کم ۴۰ غیرنظامی کشته و ۸ غیرنظامی زخمی شده‌اند. همچنین ۱۱ مورد مرگ در سطح رویداد ثبت شده که طبقه‌بندی آن‌ها (غیرنظامی/نظامی) در داده‌های موجود مشخص نیست و بنابراین برای جلوگیری از خطای طبقه‌بندی، در این گزارش در دسته «نامشخص» ارائه شده‌اند.

داده‌های تجمیعی از آغاز درگیری ۹ اسفندماه تا زمان انتشار این گزارش – بر اساس رویدادهای ثبت‌شده و با در نظر گرفتن مقادیر حداقلی برای ارقامی که با «بیش از» مشخص شده‌اند:

• کشته‌شدگان غیرنظامی: ۱۲۴۵ نفر (از جمله دست‌کم ۱۹۶ کودک)
• کشته‌شدگان نظامی: ۱۸۹ نفر
• کشته‌شدگان نامشخص (غیرنظامی/نظامی): ۳۲۷ نفر

سایر بخش های این گزارش مروری تحلیلی مقدماتی از رویدادهای مستند ثبت‌شده در ۲۴ ساعت گذشته ارائه می‌دهد. تمامی ارقام و طبقه‌بندی‌ها بر اساس اطلاعات در دسترس در زمان انتشار هستند. با ادامه روند راستی‌آزمایی و در دسترس قرار گرفتن اطلاعات بیشتر، آمار تلفات و طبقه‌بندی‌ها ممکن است به‌روزرسانی شوند.

یادداشت درباره بیانیه‌های رسمی: در کنار گزارش‌های مستقل خبرگزاری هرانا، چند آمار تجمیعی رسمی نیز امروز از رسانه‌های رسمی ایران ثبت شده است، از جمله:

علی جعفریان، جانشین وزیر بهداشت ایران در گفتگو با خبرگزاری الجزیره گفت، در ۹ روز جنگ بیش از ۱۲۵۵ نفر کشته شده‌اند. آقای جعفریان به شبکه الجزیره گفت بیش از ۱۲ هزار نفر هم زخمی شده‌اند. به گفته او در میان کشته‌شدگان از نوزاد ۸ ماهه تا سالمند ۸۸ ساله دیده می‌شود و ۲۰۰ زن نیز کشته شده‌اند. آقای جعفریان گفت در میان کادر درمانی، ۱۱ نفر کشته و ۵۵ نفر مجروح شده‌اند.

• میعادفر، رئیس سازمان اورژانس کشور به رسانه ها گفت ۱۹۰ نفر از کشته شدگان کمتر از ۱۸ سال سن دارند، درحال حاضر ۱۱ “شهید” داریم که سه نفر از آن‌ها از نیروهای اورژانس ۱۱۵ بودند. از میان مصدومان، ۱۴۰۲ نفر، زن هستند. ۷۰۰ نفر از مصدومان زیر ۱۸ سال و ۶۰ نفر نیز زیر پنج سال هستند.

از آنجا که این ارقام به صورت تجمیعی ارائه شده‌اند و نمی‌توان آن‌ها را به طور دقیق با رویدادهای مشخص تطبیق داد، در محاسبات مبتنی بر رویداد که در بخش گزارش‌دهی مستقل خبرگزاری هرانا در این مرور آمده است لحاظ نشده‌اند و صرفاً به عنوان ثبت بیانیه‌های رسمی در اینجا ذکر شده‌اند.

۱. نمای کلی رویدادها در ۲۴ ساعت گذشته
رویدادهای ثبت‌شده امروز پراکندگی جغرافیایی قابل توجهی را نشان می‌دهند. در بخش قابل توجهی از رویدادها، روش یا نوع حمله هنوز تأیید نشده و با عنوان «نامشخص» ثبت شده است. در مواردی که نوع حمله قابل شناسایی بوده، حملات هوایی و حملات پهپادی در عمده موارد گزارش شده‌اند.

تحلیل اولیه نشان می‌دهد که استان تهران با حدود ۳۲٪ از حملات ثبت‌شده مانند تمام روزهای پس از شروع جنگ در صدر قرار دارد. پس از آن استان‌ اصفهان با جهش به ۲۳% نسبت به روزهای گذشته، موج بزرگی از حملات را در شبانه روز گذشته تجربه کرده است، استان هرمزگان نیز شاهد ۱۰% از مجموع حملات شبانه روز گذشته بوده. مناطقی مانند لرستان خوزستان و البرز همچون روزهای قبل سهم پررنگی از حملات دریافتی داشته اند

. فهرست اهداف گزارش‌شده مورد اصابت / آسیب‌دیده
در ۲۴ ساعت گذشته، ۳۴ رویداد یکتا ثبت شده که منجر به آسیب به ۷۲ شیء یا تأسیسات منحصربه‌فرد شده است. این موارد طیفی از اهداف را شامل می‌شوند. در برخی موارد نیز خسارات ناشی از حملات مجاور یا پیامدهای ثانویه گزارش شده است.

نمونه‌هایی از اهداف ثبت‌شده در ۲۴ ساعت گذشته:

۱- صنایع دفاعی اپتیک (اصفهان)
2- اسکله سورو (بندرعباس)
3- فرماندهی انتظامی مبارکه (مبارکه)
4- اردوگاه شهید منتظری (شهریار)
5- ساختمان شرکت انفورماتیک سحاب پرداز (تهران)

برای تعدادی از اهداف فهرست‌شده، ماهیت دقیق هدف (غیرنظامی/نظامی/دوگانه) همچنان در حال بررسی است و ممکن است با در دسترس قرار گرفتن اطلاعات بیشتر، طبقه‌بندی‌ها بازبینی شوند.

۲.۱ تأسیسات تحت حفاظت حقوق بین‌الملل بشردوستانه
بر اساس حقوق بین‌الملل بشردوستانه، مراکز درمانی و خدمات اورژانس، مراکز بشردوستانه و مکان‌های مسکونی از وضعیت حفاظت ویژه برخوردار هستند. در ۲۴ ساعت گذشته، خبرگزاری هرانا به طور مقدماتی موارد زیر را ثبت کرده است:

۱- نمایندگی بهمن موتور (لار)
2- کاخ-موزه چهلستون (اصفهان)
3- کاخ-موزه عالی قاپو (اصفهان)
4- ورزشگاه شهیدان نصیری (تهران)
5- کلینیک و مرکز درمانی صفائیان (تهران)

۳. تلفات غیرنظامیان
در ۲۴ ساعت گذشته، دست‌کم ۴۰ غیرنظامی از جمله یک کودک کشته و ۸ غیرنظامی از جمله یک زن زخمی شده‌اند. تمامی طبقه‌بندی‌ها مقدماتی هستند و در صورت در دسترس قرار گرفتن اطلاعات جدید ممکن است به‌روزرسانی شوند.

۴. تلفات نظامی

در بازه گزارش‌دهی، ۲ نیروی نظامی کشته شده‌ است. تلفات نظامی عمدتاً در چارچوب حمله به پایگاههای ارتش و سپاه پاسداران گزارش شده‌اند. در صورت امکان، وابستگی سازمانی و زمینه عملیاتی در حال ارزیابی است؛ با این حال، تمامی جزئیات به‌طور مستقل راستی‌آزمایی نشده‌اند. در برخی رویدادها، افرادی در نزدیکی اهداف نظامی کشته شده‌اند، اما وضعیت رسمی آنان هنوز به‌طور قطعی مشخص نشده است. این موارد همچنان در دست بررسی هستند و در صورت دستیابی به اطلاعات معتبر دال بر وضعیت متفاوت، طبقه‌بندی ممکن است اصلاح شود.
تصور می شود تلفات نیروهای نظامی بسیار بالاتر از ارقام ذکر شده در این گزارشات باشد اما به دلیل ماهیت امنیتی اطلاعات نظامی و عدم دسترسی گروههای حقوق بشری و رسانه ها به محل حضور آنان این بخش عمدتا گزارشات تلفات افسران ارشد یا نیروهای نظامی که در مناطق شهری حضور داشته اند را در برمیگیرد.

۵. تلفات تأییدنشده
در میان داده‌های ثبت‌شده برای ۲۴ ساعت گذشته، هیچ موردی به عنوان تلفات تأییدنشده ثبت فعال نشده است.

۶. تلفات نامشخص اما تایید شده
در زمان انتشار، ۱۱ مورد مرگ در ۲۴ ساعت گذشته همچنان در دسته نامشخص طبقه‌بندی شده‌اند؛ به این معنا که خبرگزاری هرانا هنوز نتوانسته با قطعیت کافی مشخص کند که این افراد غیرنظامی بوده‌اند یا نیروهای نظامی.

دفن‌ها: امروز ۶ مورد دفن که ناشی از حملات روزهای گذشته بوده ثبت شده است.

یادداشت درباره روش‌شناسی خبرگزاری هرانا
اطلاعات این گزارش از طریق شبکه مستندسازی خبرگزاری هرانا جمع‌آوری شده است. داده‌ها از ترکیبی از گزارش‌های میدانی، منابع محلی، منابع پزشکی و اورژانس، شبکه‌های جامعه مدنی و منابع عمومی شامل تصاویر، ویدئوها و بیانیه‌های رسمی مرتبط گردآوری می‌شوند. هر رویداد گزارش‌شده پیش از انتشار تحت یک فرایند بازبینی داخلی قرار می‌گیرد.

با توجه به ماهیت در حال تحول درگیری، اطلاعات به طور مستمر جمع‌آوری می‌شوند و وضعیت مستندسازی در زمان انتشار را منعکس می‌کنند.

ارقام ارائه‌شده در این گزارش ممکن است بازتاب‌دهنده دامنه کامل خسارات نباشند. ادامه درگیری، آسیب به زیرساخت‌ها، اختلال در ارتباطات، دسترسی محدود به مناطق آسیب‌دیده و خطرات امنیتی برای منابع می‌تواند توانایی مستندسازی جامع رویدادها را محدود کند.

تأخیر در گزارش‌های پزشکی، دشواری در تأیید هویت‌ها و دسترسی محدود به برخی استان‌ها ممکن است به برآورد کم موقت آمار منجر شود. با بهبود دسترسی یا ظهور شواهد بیشتر، آمار تلفات و طبقه‌بندی رویدادها ممکن است بر همین اساس بازنگری شوند.

خبرگزاری هرانا همچنان متعهد به شفافیت، دقت روش‌شناختی و به‌روزرسانی مستمر یافته‌های خود با در دسترس قرار گرفتن اطلاعات تأییدشده جدید است.

لازم به ذکر است که خبرگزاری هرانا، بر اساس روش کاری خود، صرفاً بر گزارش رویدادها در داخل مرزهای کشور تمرکز دارد و گزارش‌های آن شامل اطلاعاتی درباره تلفات یا رویدادهای خارج از مرزهای ایران نمی‌شود.

۱۴۰۴-۱۲-۱۹

مریوان؛ جانباختن سە عضو یک خانوادە از جملە یک زن باردار و یک کودک ٤ سالە در جریان حملات هوایی

۱۶ اسفند ۱۴۰۴-هه نگاو

سە عضو یک خانوادە کورد از جملە یک زن باردار و یک کودک ٤ سالە بە نام‌های میترا جلیلاوی، کارن بازرگان و فرزاد بازرگان اهل مریوان در جریان هدف قرارگرفتن ساختمان سپاه مریوان، کشتە شدند.

بر اساس گزارش رسیده به سازمان حقوق بشری هه‌نگاو،  روز دوشنبە ١١ اسفند ۱۴۰۴ ( ٢ مارس ٢٠٢٥)، میترا جلیلاوی زن ٣٠ سالە باردار و اهل اهواز، همسرش فرزاد بازرگان ٣٤ سالە و اهل روستای دری مریوان و فرزندشان کارن بازرگان ٤ سالە،در جریان حملات جنگنده‌های اسرائیل و آمریکا به ساختمان سپاه مریوان، کشتە شدند.

یک منبع مطلع در این بارە بە هەنگاو اعلام کرد، میترا جلیلاوی کە در ماه نهم بارداری خود قرار داشت، در تلاش برای برنامەریزی روزهای پایان بارداری و رفتن بە یکی از بیمارستانهای شهر سنندج(سنە)، جهت زایمان بودە است.

به گفته این منبع، منزل این خانواده در پشت پادگان سپاه مریوان واقع شده و در جریان هدف قرار گرفتن این مرکز نظامی، این سه عضو خانواده در داخل منزلشان جان باختند.

بنابر ویدیویی کە هەنگاو روز دوشنبە از هدف قرار گرفتن این پایگاه سپاه منتشر کردە بود، بر اثر میزان شدت تخریب، منازل مسکونی اطراف این مکان نیز بە شدت آسیب دیدە و برق مریوان نیز قطع شدە بود.

جنگ و بهای سنگین آن برای زنان و کودکان؛ از بمباران مدرسه دخترانه تا کشته شدن در اعتراضات

۱۸ اسفند ۱۴۰۴-کانون حقوق بشر ایران

کانون حقوق بشر ایران، دوشنبه ۱۸ اسفند‌ماه ۱۴۰۴ – همزمان با ادامه جنگ و تشدید درگیری‌های نظامی در منطقه، گزارش‌ها از کشته شدن ده‌ها دانش‌آموز دختر در حمله موشکی به یک مدرسه ابتدایی در میناب موجی از واکنش‌های بین‌المللی را برانگیخته است. کارشناسان سازمان ملل این حمله را نقض آشکار قوانین بین‌المللی دانسته‌اند. در همین حال مای ساتو، گزارشگر ویژه سازمان ملل، با اشاره به وضعیت زنان در ایران تأکید کرده است که زنان و دختران ایرانی هم در بمباران‌ها کشته می‌شوند و هم در جریان اعتراضات سراسری جان خود را از دست می‌دهند.

حمله مرگبار به مدرسه دخترانه در میناب

کارشناسان سازمان ملل متحد در واکنش به حمله موشکی به یک مدرسه ابتدایی دخترانه در شهر میناب در استان هرمزگان، عمیقاً ابراز تأسف کردند. بر اساس گزارش‌ها، این حمله که در ۲۸ فوریه ۲۰۲۶ و در جریان تشدید جنگ و درگیری‌های نظامی در منطقه رخ داد، دست‌کم ۱۶۵ دانش‌آموز دختر را به کام مرگ کشاند و شمار زیادی دیگر را زخمی کرد.

به گفته منابع منتشرکننده این گزارش، یک موشک در ساعات برگزاری کلاس‌ها به مدرسه دخترانه «شجره طیبه» اصابت کرد. قربانیان این حمله عمدتاً دختران ۷ تا ۱۲ ساله بودند و بخش‌های بزرگی از ساختمان مدرسه در حالی که کلاس‌ها در جریان بود تخریب شد.

کارشناسان سازمان ملل در بیانیه خود اعلام کردند: «حمله به یک مدرسه نشان‌دهنده حمله‌ای مستقیم به کودکان، به آموزش و به آینده یک جامعه است. هیچ توجیهی برای کشتن دختران در کلاس درس وجود ندارد.»

مدارس؛ اهدافی غیرنظامی در قوانین بین‌المللی

کارشناسان سازمان ملل تأکید کردند که مدارس طبق حقوق بین‌الملل بشردوستانه از جمله اهداف غیرنظامی محسوب می‌شوند و کودکان به‌طور خاص تحت حمایت این قوانین قرار دارند.

به گفته آنان، هدف قرار دادن ساختمان‌های آموزشی که اهداف نظامی نیستند، طبق قوانین بین‌المللی می‌تواند مصداق جنایت جنگی باشد. در ماده ۸ اساسنامه رم نیز حمله عمدی به مراکز آموزشی در شرایطی که هدف نظامی محسوب نشوند، از جمله جرایم جنگی به شمار آمده است.

این کارشناسان همچنین خواستار انجام تحقیقات فوری، مستقل و بی‌طرفانه درباره این حمله شدند و تأکید کردند که عاملان هرگونه نقض قوانین بین‌المللی باید پاسخگو باشند.

در بیانیه آنان آمده است: «با غیرنظامیان هرگز نباید به‌عنوان ابزار جنگی رفتار شود.»

یادآوری مای ساتو از سرنوشت زنان و دختران ایرانی

همزمان با انتشار این گزارش، مای ساتو با انتشار پیامی به مناسبت روز جهانی زن به وضعیت زنان و دختران ایرانی اشاره کرد.

او در پیام خود نوشت که در این روز به زنانی فکر می‌کند که باید در کنار دیگران در روز جهانی زن حضور داشته باشند اما جان خود را از دست داده‌اند؛ زنانی که در حملات نظامی کشته شدند و همچنین زنانی که در ارتباط با اعتراضات سراسری بازداشت، ناپدید یا کشته شدند.

به گفته او، داستان این زنان و دختران باید به خاطر سپرده شود و فراموش نشود.

این اظهارات در شرایطی مطرح شده است که به گفته ناظران، زنان و دختران در ایران هم در جریان جنگ و بمباران‌ها قربانی می‌شوند و هم در اعتراضات داخلی با سرکوب شدید روبه‌رو هستند.

اعتراضات سراسری و قربانی شدن کودکان

کارشناسان سازمان ملل در گزارش خود همچنین به سرکوب اعتراضات سراسری در ایران اشاره کردند. بر اساس گزارش‌های منتشر شده، از زمان آغاز اعتراضات گسترده در دسامبر ۲۰۲۵، بیش از ۲۰۰ کودک در جریان برخورد نیروهای امنیتی کشته شده‌اند.

در میان این قربانیان شمار قابل توجهی از دختران دیده می‌شود. علاوه بر این، بسیاری از کودکان و نوجوانان نیز بازداشت شده‌اند و برخی از آنان با خطر مجازات‌های سنگین، از جمله حکم اعدام، روبه‌رو هستند.

زنان و دختران؛ قربانیان دوگانه جنگ و سرکوب

گزارش کارشناسان سازمان ملل همچنین به وضعیت گسترده تبعیض جنسیتی در ایران اشاره می‌کند. به گفته آنان، زنان و دختران در این کشور با محدودیت‌های ساختاری و تبعیض در حوزه‌های مختلف از جمله ازدواج، طلاق، ارث و دسترسی به عدالت روبه‌رو هستند.

در چنین شرایطی، تشدید جنگ و درگیری‌های نظامی می‌تواند آسیب‌پذیری زنان و دختران را بیشتر کند. کارشناسان سازمان ملل تأکید کردند که نابودی یک مدرسه دخترانه و کشته شدن دانش‌آموزان در کلاس درس نمونه‌ای آشکار از نابود شدن آینده یک نسل است.

به گفته آنان، چنین حملاتی نه تنها جان کودکان را می‌گیرد بلکه امیدها، فرصت‌ها و آینده‌ای را که آموزش می‌تواند برای آنان فراهم کند از بین می‌برد.

بهای جنگ‌طلبی برای مردم

در حالی که جنگ و تنش‌های نظامی در منطقه ادامه دارد، بسیاری از تحلیلگران معتقدند که مردم عادی بیشترین بهای این درگیری‌ها را می‌پردازند. در ایران نیز شهروندان در شرایطی قرار گرفته‌اند که هم در اعتراضات داخلی کشته می‌شوند و هم در حملات و بمباران‌های ناشی از جنگ جان خود را از دست می‌دهند.

به گفته ناظران، این وضعیت نشان می‌دهد که مردم عملاً قربانیان اصلی جنگ و سیاست‌های تنش‌آفرین هستند.

درخواست برای توقف درگیری‌ها

در پایان، کارشناسان سازمان ملل بار دیگر خواستار پایان فوری درگیری‌ها شدند و از همه طرف‌ها خواستند که به تعهدات خود در چارچوب قوانین بین‌المللی بشردوستانه پایبند باشند.

آنان تأکید کردند که حفاظت از غیرنظامیان، به‌ویژه زنان و کودکان، باید در اولویت قرار گیرد و آموزش نیز باید حتی در زمان جنگ به‌عنوان یکی از عناصر حیاتی برای حفاظت از جامعه مورد توجه قرار گیرد.

به گفته آنان، آموزش می‌تواند به ایجاد تاب‌آوری، حفاظت اجتماعی و بازسازی آینده جوامع کمک کند؛ آینده‌ای که در سایه جنگ و خشونت به‌شدت در معرض تهدید قرار گرفته است.

جنگ و بهای سنگین آن برای زنان و کودکان؛ از بمباران مدرسه دخترانه تا کشته شدن در اعتراضات

۱۸ اسفند ۱۴۰۴-کانون حقوق بشر ایران کانون حقوق بشر ایران، دوشنبه ۱۸ اسفند‌ماه ۱۴۰۴ – همزمان با ادامه جنگ و تشدید درگیری‌های نظامی در منطقه،...