۱۴۰۴-۱۲-۱۹

مریوان؛ جانباختن سە عضو یک خانوادە از جملە یک زن باردار و یک کودک ٤ سالە در جریان حملات هوایی

۱۶ اسفند ۱۴۰۴-هه نگاو

سە عضو یک خانوادە کورد از جملە یک زن باردار و یک کودک ٤ سالە بە نام‌های میترا جلیلاوی، کارن بازرگان و فرزاد بازرگان اهل مریوان در جریان هدف قرارگرفتن ساختمان سپاه مریوان، کشتە شدند.

بر اساس گزارش رسیده به سازمان حقوق بشری هه‌نگاو،  روز دوشنبە ١١ اسفند ۱۴۰۴ ( ٢ مارس ٢٠٢٥)، میترا جلیلاوی زن ٣٠ سالە باردار و اهل اهواز، همسرش فرزاد بازرگان ٣٤ سالە و اهل روستای دری مریوان و فرزندشان کارن بازرگان ٤ سالە،در جریان حملات جنگنده‌های اسرائیل و آمریکا به ساختمان سپاه مریوان، کشتە شدند.

یک منبع مطلع در این بارە بە هەنگاو اعلام کرد، میترا جلیلاوی کە در ماه نهم بارداری خود قرار داشت، در تلاش برای برنامەریزی روزهای پایان بارداری و رفتن بە یکی از بیمارستانهای شهر سنندج(سنە)، جهت زایمان بودە است.

به گفته این منبع، منزل این خانواده در پشت پادگان سپاه مریوان واقع شده و در جریان هدف قرار گرفتن این مرکز نظامی، این سه عضو خانواده در داخل منزلشان جان باختند.

بنابر ویدیویی کە هەنگاو روز دوشنبە از هدف قرار گرفتن این پایگاه سپاه منتشر کردە بود، بر اثر میزان شدت تخریب، منازل مسکونی اطراف این مکان نیز بە شدت آسیب دیدە و برق مریوان نیز قطع شدە بود.

جنگ و بهای سنگین آن برای زنان و کودکان؛ از بمباران مدرسه دخترانه تا کشته شدن در اعتراضات

۱۸ اسفند ۱۴۰۴-کانون حقوق بشر ایران

کانون حقوق بشر ایران، دوشنبه ۱۸ اسفند‌ماه ۱۴۰۴ – همزمان با ادامه جنگ و تشدید درگیری‌های نظامی در منطقه، گزارش‌ها از کشته شدن ده‌ها دانش‌آموز دختر در حمله موشکی به یک مدرسه ابتدایی در میناب موجی از واکنش‌های بین‌المللی را برانگیخته است. کارشناسان سازمان ملل این حمله را نقض آشکار قوانین بین‌المللی دانسته‌اند. در همین حال مای ساتو، گزارشگر ویژه سازمان ملل، با اشاره به وضعیت زنان در ایران تأکید کرده است که زنان و دختران ایرانی هم در بمباران‌ها کشته می‌شوند و هم در جریان اعتراضات سراسری جان خود را از دست می‌دهند.

حمله مرگبار به مدرسه دخترانه در میناب

کارشناسان سازمان ملل متحد در واکنش به حمله موشکی به یک مدرسه ابتدایی دخترانه در شهر میناب در استان هرمزگان، عمیقاً ابراز تأسف کردند. بر اساس گزارش‌ها، این حمله که در ۲۸ فوریه ۲۰۲۶ و در جریان تشدید جنگ و درگیری‌های نظامی در منطقه رخ داد، دست‌کم ۱۶۵ دانش‌آموز دختر را به کام مرگ کشاند و شمار زیادی دیگر را زخمی کرد.

به گفته منابع منتشرکننده این گزارش، یک موشک در ساعات برگزاری کلاس‌ها به مدرسه دخترانه «شجره طیبه» اصابت کرد. قربانیان این حمله عمدتاً دختران ۷ تا ۱۲ ساله بودند و بخش‌های بزرگی از ساختمان مدرسه در حالی که کلاس‌ها در جریان بود تخریب شد.

کارشناسان سازمان ملل در بیانیه خود اعلام کردند: «حمله به یک مدرسه نشان‌دهنده حمله‌ای مستقیم به کودکان، به آموزش و به آینده یک جامعه است. هیچ توجیهی برای کشتن دختران در کلاس درس وجود ندارد.»

مدارس؛ اهدافی غیرنظامی در قوانین بین‌المللی

کارشناسان سازمان ملل تأکید کردند که مدارس طبق حقوق بین‌الملل بشردوستانه از جمله اهداف غیرنظامی محسوب می‌شوند و کودکان به‌طور خاص تحت حمایت این قوانین قرار دارند.

به گفته آنان، هدف قرار دادن ساختمان‌های آموزشی که اهداف نظامی نیستند، طبق قوانین بین‌المللی می‌تواند مصداق جنایت جنگی باشد. در ماده ۸ اساسنامه رم نیز حمله عمدی به مراکز آموزشی در شرایطی که هدف نظامی محسوب نشوند، از جمله جرایم جنگی به شمار آمده است.

این کارشناسان همچنین خواستار انجام تحقیقات فوری، مستقل و بی‌طرفانه درباره این حمله شدند و تأکید کردند که عاملان هرگونه نقض قوانین بین‌المللی باید پاسخگو باشند.

در بیانیه آنان آمده است: «با غیرنظامیان هرگز نباید به‌عنوان ابزار جنگی رفتار شود.»

یادآوری مای ساتو از سرنوشت زنان و دختران ایرانی

همزمان با انتشار این گزارش، مای ساتو با انتشار پیامی به مناسبت روز جهانی زن به وضعیت زنان و دختران ایرانی اشاره کرد.

او در پیام خود نوشت که در این روز به زنانی فکر می‌کند که باید در کنار دیگران در روز جهانی زن حضور داشته باشند اما جان خود را از دست داده‌اند؛ زنانی که در حملات نظامی کشته شدند و همچنین زنانی که در ارتباط با اعتراضات سراسری بازداشت، ناپدید یا کشته شدند.

به گفته او، داستان این زنان و دختران باید به خاطر سپرده شود و فراموش نشود.

این اظهارات در شرایطی مطرح شده است که به گفته ناظران، زنان و دختران در ایران هم در جریان جنگ و بمباران‌ها قربانی می‌شوند و هم در اعتراضات داخلی با سرکوب شدید روبه‌رو هستند.

اعتراضات سراسری و قربانی شدن کودکان

کارشناسان سازمان ملل در گزارش خود همچنین به سرکوب اعتراضات سراسری در ایران اشاره کردند. بر اساس گزارش‌های منتشر شده، از زمان آغاز اعتراضات گسترده در دسامبر ۲۰۲۵، بیش از ۲۰۰ کودک در جریان برخورد نیروهای امنیتی کشته شده‌اند.

در میان این قربانیان شمار قابل توجهی از دختران دیده می‌شود. علاوه بر این، بسیاری از کودکان و نوجوانان نیز بازداشت شده‌اند و برخی از آنان با خطر مجازات‌های سنگین، از جمله حکم اعدام، روبه‌رو هستند.

زنان و دختران؛ قربانیان دوگانه جنگ و سرکوب

گزارش کارشناسان سازمان ملل همچنین به وضعیت گسترده تبعیض جنسیتی در ایران اشاره می‌کند. به گفته آنان، زنان و دختران در این کشور با محدودیت‌های ساختاری و تبعیض در حوزه‌های مختلف از جمله ازدواج، طلاق، ارث و دسترسی به عدالت روبه‌رو هستند.

در چنین شرایطی، تشدید جنگ و درگیری‌های نظامی می‌تواند آسیب‌پذیری زنان و دختران را بیشتر کند. کارشناسان سازمان ملل تأکید کردند که نابودی یک مدرسه دخترانه و کشته شدن دانش‌آموزان در کلاس درس نمونه‌ای آشکار از نابود شدن آینده یک نسل است.

به گفته آنان، چنین حملاتی نه تنها جان کودکان را می‌گیرد بلکه امیدها، فرصت‌ها و آینده‌ای را که آموزش می‌تواند برای آنان فراهم کند از بین می‌برد.

بهای جنگ‌طلبی برای مردم

در حالی که جنگ و تنش‌های نظامی در منطقه ادامه دارد، بسیاری از تحلیلگران معتقدند که مردم عادی بیشترین بهای این درگیری‌ها را می‌پردازند. در ایران نیز شهروندان در شرایطی قرار گرفته‌اند که هم در اعتراضات داخلی کشته می‌شوند و هم در حملات و بمباران‌های ناشی از جنگ جان خود را از دست می‌دهند.

به گفته ناظران، این وضعیت نشان می‌دهد که مردم عملاً قربانیان اصلی جنگ و سیاست‌های تنش‌آفرین هستند.

درخواست برای توقف درگیری‌ها

در پایان، کارشناسان سازمان ملل بار دیگر خواستار پایان فوری درگیری‌ها شدند و از همه طرف‌ها خواستند که به تعهدات خود در چارچوب قوانین بین‌المللی بشردوستانه پایبند باشند.

آنان تأکید کردند که حفاظت از غیرنظامیان، به‌ویژه زنان و کودکان، باید در اولویت قرار گیرد و آموزش نیز باید حتی در زمان جنگ به‌عنوان یکی از عناصر حیاتی برای حفاظت از جامعه مورد توجه قرار گیرد.

به گفته آنان، آموزش می‌تواند به ایجاد تاب‌آوری، حفاظت اجتماعی و بازسازی آینده جوامع کمک کند؛ آینده‌ای که در سایه جنگ و خشونت به‌شدت در معرض تهدید قرار گرفته است.

خشونت علیه زندانیان سیاسی زن با جلوگیری از درمان

۱۸ اسفند ۱۴۰۴-کانون حقوق بشر ایران

کانون حقوق بشر ایران،  دوشنبه ۱۸ اسفندماه ۱۴۰۴ – زندانیان عقیدتی و سیاسی زن در ایران اغلب به‌صورت خودسرانه بازداشت شده و پس از دوره‌های بازجویی همراه با بدرفتاری و شکنجه، در روندهای قضایی ناعادلانه و بدون دسترسی مؤثر به وکیل به حبس‌های طولانی‌مدت محکوم می‌شوند؛ احکامی که با اتهامات مطرح‌شده تناسبی ندارد.

این زندانیان در زندان‌هایی نگهداری می‌شوند که فاقد حداقل استانداردهای بهداشتی و زیستی است. در بسیاری از موارد حتی تختی برای خواب وجود ندارد و زندانیان ناچارند روی زمین بخوابند. کیفیت غذا پایین است و بهداری زندان‌ها نیز امکانات لازم برای درمان بیماران را ندارد. در نتیجه، برخی زندانیان به دلیل عدم رسیدگی پزشکی جان خود را از دست می‌دهند و هزینه‌های اولیه غذا، بهداشت و درمان نیز غالباً بر عهده خود زندانیان گذاشته می‌شود.

محرومیت زندانیان سیاسی زن از درمان

شرایط نامناسب زندان‌ها سلامت زندانیان را به‌شدت تهدید می‌کند؛ زندانیان سالم بیمار می‌شوند و بیماری زندانیان بیمار تشدید می‌شود. در این میان، با اعمال «شکنجه سفید» و جلوگیری از اعزام به بیمارستان‌های خارج از زندان یا به تأخیر انداختن طولانی‌مدت آن، زندانیان از درمان ضروری محروم می‌شوند و فرسایش جسمی و روحی و مرگ تدریجی بر آنان تحمیل می‌شود.

شرایط فاجعه‌بار در زندان‌های قرچک و اوین

انتقال زندانیان زن به زندان قرچک

در سال گذشته، دیکتاتوری حاکم شرایط بسیار سخت‌تری نسبت به گذشته برای زندانیان سیاسی زن ایجاد کرد. در جریان جنگ ۱۲روزه و تخریب زندان اوین در ۲ تیر ۱۴۰۴، زندانیان سیاسی زن از بند زنان اوین به زندان قرچک منتقل شدند. آنان در سالنی متروک که پیش‌تر مرغداری و سپس محل نگهداری معتادان بود اسکان داده شدند؛ مکانی با پایین‌ترین سطح بهداشتی. این محل در بدو ورود مملو از زباله، بوی تعفن، حیوانات موذی و فاقد تهویه بود. زندانیان با تلاش شخصی و بدون پشتیبانی رسمی بخشی از محیط را پاک‌سازی کردند، اما شرایط همچنان ناقض ابتدایی‌ترین حقوق انسانی باقی ماند.

ارتباط آنان با دیگر بخش‌های زندان کاملاً قطع شد و تنها ۳ سرویس بهداشتی و ۳ حمام برای جمعیت زندانیان وجود داشت. در برخی اتاق‌ها تراکم شدید حاکم بود؛ به‌طور مثال در اتاقی ۲۰ متری، ۱۳ زن نگهداری می‌شدند. بسیاری از زندانیان، به‌ویژه سالمندان و بیماران، ناچار بودند روی زمین بخوابند. بالا زدن فاضلاب، تجمع آب‌های آلوده و هجوم موش‌ها و حشرات خطر ابتلا به بیماری را افزایش داده بود و تهویه نامناسب، فضای گرم و مرطوبی ایجاد کرده بود.

بازگشت به اوین و ادامه شرایط غیرانسانی

پس از اعتراضات مداوم زندانیان، آنان در ۱۷ مهر به زندان اوین بازگردانده شدند، اما نه به بند زنان بلکه به راهروی پایین بند ۶. زندانیان بدون تخت، پتو و وسایل گرمایشی شب را گذراندند. با شروع سرمای پاییز، بسیاری دچار سرماخوردگی و بیماری شدند. به گفته یکی از زندانیان، زنان روی زمین سرد و سیمانی می‌خوابند، نور کافی وجود ندارد، هوا سنگین است و دسترسی به آب گرم بسیار محدود است.

انتقال به بند زیرزمینی و تشدید بحران بهداشتی

در اوایل دسامبر حدود ۶۰ زندانی سیاسی زن به بندی زیرزمینی، حدود ۴۰ پله پایین‌تر از سطح زمین، منتقل شدند. این محل به‌شدت مرطوب، غیربهداشتی و مملو از موش و حشرات است و مصداق شکنجه به شمار می‌رود. گزارش‌های اواخر دسامبر از حضور گسترده جوندگان، از جمله حدود ۱۰۰ موش صحرایی، و انباشت زباله حکایت داشت که خطر بیماری‌های عفونی را افزایش داده است.

همزمان، شیوع بیماری‌ها و محرومیت سیستماتیک از درمان و دارو جان زندانیان، به‌ویژه سالمندان و بیماران مزمن، را در معرض خطر قرار داده است. در دی‌ماه نیز حدود ۱۰۰ زن بازداشتی در جریان قیام به این محل افزوده شدند و تراکم جمعیت در این فضای نامناسب را بیشتر کردند.

جلوگیری از درمان؛ سازوکاری مرگبار در زندان‌های ایران

محرومیت سیستماتیک از درمان زندانیان

جلوگیری از درمان زندانیان سیاسی و عقیدتی به یکی از سازوکارهای نهادینه‌شده در سیستم زندان‌های ایران تبدیل شده است. در سال‌های اخیر استفاده از این روش افزایش یافته و بسیاری از زندانیان در نتیجه تأخیر یا محرومیت از خدمات پزشکی جان خود را از دست داده‌اند. نبود امکانات درمانی کافی، بی‌توجهی مسئولان زندان و شرایط نامناسب بهداشتی موجب شده حتی بیماری‌های قابل درمان نیز به تهدیدی جدی برای جان زندانیان تبدیل شود.

مرگ سمیه رشیدی در اثر محرومیت درمانی

یکی از نمونه‌های برجسته این وضعیت مرگ سمیه رشیدی مهرآبادی است. او که کارگر خیاط و متولد ۱۳۶۲ بود، در ۴ اردیبهشت ۱۴۰۴ هنگام شعارنویسی علیه حکومت در تهران بازداشت و با اتهام «تبلیغ علیه نظام» زندانی شد. به گفته نزدیکانش، هنگام بازداشت به‌شدت مورد ضرب‌وشتم قرار گرفت، اما هیچ رسیدگی پزشکی برای جراحات او انجام نشد. سمیه که سال‌ها به بیماری صرع مبتلا بود، بارها با تشنج و سردرد شدید به بهداری زندان مراجعه کرد، اما پزشکان زندان بیماری او را تمارض تلقی کرده یا داروهای نامرتبط تجویز کردند. سرانجام در ۲۵ شهریور ۱۴۰۴ پس از تشنج شدید و انتقال دیرهنگام به بیمارستان، پس از ده روز کما جان باخت.

زندان قرچک؛ نماد بحران بهداشتی

زندان قرچک به‌عنوان یکی از نمادهای نقض حقوق زنان زندانی شناخته می‌شود. تراکم جمعیت، کمبود امکانات اولیه و نبود خدمات درمانی مناسب شرایطی ایجاد کرده که این زندان به «قتلگاه زنان» توصیف شده است. منابع داخلی زندان می‌گویند از ابتدای سال جاری دست‌کم ۲۳ زن در این زندان جان باخته‌اند، بدون آنکه علت مرگ آنان به‌طور رسمی اعلام شود. بسیاری از این مرگ‌ها ناشی از بیماری‌های قابل درمان بوده است.

روز جهانی زن؛ روایت یک‌صدسال سرکوب و مقاومت زنان در برابر دیکتاتوری سلطنتی و مذهبی

۱۷ اسفند ۱۴۰۴-کانون حقوق بشر ایران

کانون حقوق بشر ایران، یک‌شنبه ۱۷ اسفند‌ماه ۱۴۰۴ – پس از مرگ خامنه‌ای و فروپاشی ساختار ولایت فقیه و در شرایطی که انقلاب مردم در آستانه پیروزی نهایی و برقراری یک جمهوری دموکراتیک قرار گرفته، روز جهانی زن بهانه‌ای برای بررسی نقش زنان در این مبارزه است. از نخستین روزهای روی کار آمدن خمینی، زنان هدف تبعیض‌ها، محدودیت‌ها و حملات سازمان‌یافته قرار گرفتند. این فشارها با سیاست‌های سرکوبگرانه نهادهای حاکم تشدید شد.

با وجود این شرایط، زنان ایرانی مبارزه علیه تبعیض و سرکوب را متوقف نکردند. آنان در اعتراض‌ها و قیام‌های مختلف حضور داشتند و در بسیاری موارد نقش تعیین‌کننده یا هدایت‌کننده ایفا کردند. هرچه رهبران و پیروان ساختار حاکم سیاست‌های ضدزن را تشدید کردند، زنان و دختران ایرانی نیز با جسارت بیشتری در برابر فشارها ایستادند. آنان در برابر زورگویی نهادهای سرکوبگر تسلیم نشدند و هزینه‌های سنگینی پرداختند. این هزینه‌ها شامل زندان، شکنجه، اعدام و کشتار خیابانی بود. با این حال، حضور زنان در اعتراض‌ها و حرکت‌های اجتماعی ادامه یافت.

در یکصد سال گذشته وضعیت زنان در بسیاری حوزه‌ها بهبود یافته است. این پیشرفت‌ها نتیجه مستقیم مبارزات و تلاش‌های خود زنان در جامعه بوده است. با وجود این پیشرفت‌ها، هنوز فاصله قابل توجهی تا دستیابی به وضعیت مطلوب و برابری کامل حقوق زنان وجود دارد.

روز جهانی زن؛ نقطه عطفی در تاریخ مبارزات زنان

۸ مارس که به عنوان روز جهانی زن شناخته می‌شود، در ابتدای قرن بیستم و در سال ۱۹۰۹ نامگذاری شد. ریشه این روز به مبارزه زنان کارگر نساجی شیکاگو در سال ۱۸۵۷ بازمی‌گردد. نامگذاری این روز به عنوان روز جهانی زن به یک سرفصل تاریخی تبدیل شد. بسیاری از پژوهشگران تاریخ زنان را به دو دوره پیش و پس از این رویداد تقسیم می‌کنند. پیش از شکل‌گیری روز جهانی زن، زنان در بسیاری از کشورهای جهان از ابتدایی‌ترین حقوق اجتماعی محروم بودند. حق رأی، حق مالکیت و دستمزد برابر در بسیاری از جوامع وجود نداشت

پیشرفت‌های زنان پس از شکل‌گیری روز جهانی زن

پس از شکل‌گیری روز جهانی زن و در نتیجه مبارزات و فداکاری‌های گسترده، حقوق زنان به تدریج در بسیاری کشورها پذیرفته شد. بخش مهمی از محدودیت‌ها کاهش یافت و برخی حقوق زنان به قوانین رسمی تبدیل شد. این روند در یک قرن گذشته به پیشرفت‌های قابل توجهی منجر شد. در بسیاری از کشورهای پیشرفته، زنان توانسته‌اند به بالاترین مناصب حکومتی دست یابند. این مناصب شامل ریاست دولت، ریاست پارلمان و مدیریت نهادهای قضایی است. میزان حضور زنان در چنین موقعیت‌هایی اغلب به عنوان شاخصی برای سنجش پیشرفت سیاسی و اجتماعی کشورها در نظر گرفته می‌شود.

روز جهانی زن، چالش‌های باقی‌مانده در مسیر برابری

با وجود دستاوردهای مهم، روز جهانی زن همچنان یادآور فاصله موجود تا دستیابی به برابری کامل است. این پیشرفت‌ها در همه کشورها یکسان نیست. در بسیاری از مناطق جهان، به‌ویژه برخی کشورهای آفریقایی و جوامع بنیادگرا، زنان هنوز از حقوق بنیادین محروم هستند. در برخی موارد، زنان همچنان با محدودیت‌های شدید روبه‌رو هستند و حتی مانند افراد تحت تملک با آنها رفتار می‌شود. حتی در کشورهایی که برابری حقوق زن و مرد در قانون ثبت شده است، در عمل این برابری به طور کامل اجرا نمی‌شود. مشارکت زنان در هدایت سیاسی جامعه همچنان محدود است. علاوه بر این، نگاه مالکیت بر جسم و زندگی زنان در بخش‌هایی از جامعه باقی مانده است. این دیدگاه در موارد بسیاری به خشونت علیه زنان منجر می‌شود. آمار بالای خشونت علیه زنان در بسیاری کشورها نشان می‌دهد که مسیر تحقق اهداف روز جهانی زن همچنان ادامه دارد.

روز جهانی زن، سرکوب زنان معترض در دوران پهلوی

چه در دوره رضاشاه و چه در دوره محمدرضا پهلوی، زنان نقش ناچیزی در مدیریت سیاسی و رهبری جامعه داشتند. حضور زنان در ساختار قدرت بسیار محدود بود. در دوره رضاشاه زنان از حق رأی برخوردار نبودند. سیاست کشف حجاب نیز به عنوان شکلی از پوشش اجباری بر زنان اعمال شد. بخش قابل توجهی از زنان جامعه با این سیاست مخالفت داشتند. برخی از آنان در واکنش به این سیاست خانه‌نشین شدند و از حضور در عرصه اجتماعی خودداری کردند. در نتیجه، بخشی از زنان از حقوق اولیه اجتماعی محروم ماندند. حق رأی زنان نیز سال‌ها بعد اعطا شد.

در بررسی‌های مرتبط با روز جهانی زن، موضوع سرکوب زنان معترض نیز مطرح می‌شود. در دوره محمدرضا پهلوی زنان مخالف نیز با بازداشت، شکنجه و قتل مواجه شدند. زنان مبارزی که توسط ساواک شاه دستگیر، اعدام یا زیر شکنجه به قتل رسیدند. همچنین باید به یاد داشت، در طول پنجاه سال حکومت پهلوی، تعداد ۲ زن به مقام وزارت رسیدند. تعداد زنان در مجلس نیز بسیار محدود باقی ماند. این موضوع نشان‌دهنده مشارکت پایین زنان در ساختار رسمی قدرت بود. محمدرضا پهلوی در مصاحبه‌ای با یک خبرنگار خارجی اعلام کرد که زنان شایستگی حضور در پست‌های بالاتر را ندارند. او همچنین اعتقادی به برابری حقوق زن و مرد نداشت. این سخنان در حالی مطرح شد که همسر او فرح نیز در همان مصاحبه حضور داشت. خبرنگار خارجی نیز به این موضوع اشاره کرد.

روز جهانی زن؛ آغاز سیاست‌های سرکوبگرانه علیه زنان در دیکتاتوری مذهبی

در بررسی‌های مرتبط با روز جهانی زن، یکی از مهم‌ترین دوره‌ها به سرکوب گسترده زنان در دوران حاکمیت ولایت فقیه مربوط می‌شود. این سیاست‌ها از نخستین ماه‌های استقرار این ساختار آغاز شد. خمینی پس از به قدرت رسیدن در سال ۱۳۵۷ سیاست‌های زن‌ستیزانه را آشکار کرد. حجاب اجباری در جامعه، مدارس و ادارات اعمال شد. همزمان شعار «یا روسری یا توسری» به عنوان نماد فشار علیه زنان مطرح شد. این سیاست آزادی پوشش را از زنان سلب کرد. حجاب اجباری تنها به پوشش محدود نماند. این سیاست به مقدمه‌ای برای محدود کردن آزادی‌های اجتماعی تبدیل شد. آزادی بیان، آزادی مطبوعات، آزادی اجتماعات و آزادی انتخاب نیز به تدریج محدود شد. در بسیاری تحلیل‌ها، این روند نقطه آغاز سرکوب سیستماتیک زنان محسوب می‌شود.

روز جهانی زن؛ شکل‌گیری ساختار تبعیض علیه زنان

خمینی پیش از به قدرت رسیدن وعده‌هایی درباره حقوق برابر زنان مطرح کرده بود. پس از استقرار حاکمیت جدید، این وعده‌ها تحقق نیافت. او اعلام کرد که زنان عقل ناقص دارند. بر همین اساس، زنان از برخی مناصب حکومتی و قضایی کنار گذاشته شدند. در قوانین موجود نیز زنان از برابری کامل در موضوعاتی مانند ارث محروم شدند. این سیاست‌ها بخشی از ساختار تبعیض‌آمیز علیه زنان را شکل داد. در واکنش به این شرایط، بسیاری از زنان مسیر مقاومت را انتخاب کردند. در تحلیل‌های مرتبط با روز جهانی زن، این مقاومت یکی از ویژگی‌های مهم این دوره شناخته می‌شود.

زنان

روز جهانی زن؛ ضرورت تغییر ساختارهای تبعیض‌آمیز

در بحث‌های مرتبط با روز جهانی زن، موضوع پایان دادن به تبعیض ساختاری علیه زنان یکی از محورهای اصلی است. در برخی کشورها تبعیض علیه زنان در قوانین و ساختارهای سیاسی نهادینه شده است. در چنین شرایطی بسیاری از تحلیل‌ها تأکید می‌کنند که بدون تغییر ساختار سیاسی، رفع تبعیض امکان‌پذیر نیست. در جوامعی که قوانین تبعیض‌آمیز برقرار است، تحقق برابری حقوق زن و مرد نیازمند تغییر نظام حاکم است. این تغییر می‌تواند زمینه رفع تبعیض‌های قانونی و اجتماعی را فراهم کند. در بسیاری از دیدگاه‌ها، این مسئله بخشی از مطالبات مطرح شده در چارچوب روز جهانی زن محسوب می‌شود.

روز جهانی زن؛ کاهش فاصله میان قانون و واقعیت

در کشورهایی که برابری حقوق زن و مرد در قانون پذیرفته شده است، چالش اصلی فاصله میان قانون و واقعیت اجتماعی است.

در چنین شرایطی برخی راهکارها برای کاهش این شکاف مطرح شده است. یکی از مهم‌ترین راهکارها اجرای سیاست‌های تبعیض مثبت به نفع زنان است. هدف از این سیاست‌ها افزایش حضور زنان در مدیریت سیاسی و اجتماعی است. مشارکت فعال زنان می‌تواند به کاهش نابرابری‌های تاریخی کمک کند. در بسیاری از تحلیل‌های مرتبط با روز جهانی زن تأکید می‌شود که حضور زنان در سطوح بالای تصمیم‌گیری ضروری است. اجرای سهمیه برابر در ساختارهای مدیریتی و قانون‌گذاری یکی از روش‌های پیشنهادی است. برخی کشورها مانند فرانسه، سوئد و کانادا تجربه اجرای چنین سیاست‌هایی را داشته‌اند.

روز جهانی زن، تحقق برابری واقعی

در دیدگاه‌های مطرح شده در چارچوب روز جهانی زن، تحقق برابری واقعی تنها با تغییر قوانین حاصل نمی‌شود. این هدف نیازمند تغییر نگرش اجتماعی نیز هست. از میان بردن دیدگاه‌های مردسالارانه، کاهش خشونت علیه زنان و پایان بهره‌کشی جنسی از زنان از جمله اهداف این مسیر است. تحقق کامل برابری زمانی ممکن می‌شود که این آرمان به باور عمومی جامعه تبدیل شود. در چنین شرایطی می‌توان پایان تبعیض علیه زنان را جشن گرفت.

استرالیا به پنج عضو تیم ملی فوتبال زنان ایران پناهندگی داد

۱۸ اسفند ۱۴۰۴-ایران وایر

یک مقام ارشد دولتی استرالیا روز دوشنبه اعلام کرد که این کشور به پنج عضو تیم ملی فوتبال زنان ایران پناهندگی اعطا کرده است.

پیش از این «ایران‌وایر» گزارش داده بود که بیش از شش بازیکن تیم ملی فوتبال زنان ایران، به دلیل تهدیدهای مکرری که متوجه بازیکنان و مربیان این تیم بوده، قصد داشتند به اداره مهاجرت استرالیا درخواست پناهندگی بدهند.

این مقام دولتی که نخواست نامش فاش شود، گفت این بازیکنان در حال حاضر در مکانی امن در استرالیا به سر می‌برند.

ایران‌وایر همچنین گزارش داده بود که از عصر یکشنبه ۱۷ اسفند ۱۴۰۴ و پس از دیدار تیم ملی زنان ایران مقابل فیلیپین، فضای اردوی تیم ملی کاملاً امنیتی شده بود. بر اساس این گزارش، ماموران حراست فدراسیون فوتبال که همراه تیم به ملبورن اعزام شده بودند، با استقرار مقابل درهای ورودی و خروجی هتل، رفت‌وآمد بازیکنان را زیر نظر داشتند.

به گفته منابع آگاه، ماموران حراست عصر همان روز گذرنامه‌های بازیکنان را نیز جمع‌آوری کردند.

این منابع افزوده‌اند که برخی از بازیکنان که از بازگشت به ایران هراس داشتند، به دلیل حضور ماموران حراست در مقابل درهای هتل امکان خروج و ارائه درخواست پناهندگی را پیدا نکردند.

بر اساس این گزارش، تعدادی از ملی‌پوشان فوتبال زنان ایران نیز به دلیل نگرانی درباره وضعیت خانواده‌هایشان در ایران و برخی دیگر به دلیل احتمال توقیف دارایی‌هایشان از اعلام پناهندگی خودداری کرده و خطر بازگشت به ایران را پذیرفته‌اند.

دولت استرالیا اعلام کرده است که این تصمیم بر اساس «دلایل بشردوستانه» و با توجه به «شرایط غیرقابل پیش‌بینی و خطرناک» کنونی در ایران اتخاذ شده است.

وزیر امور خارجه استرالیا نیز در بیانیه‌ای کوتاه در همین رابطه گفت: «ما متعهد به حفاظت از کسانی هستیم که با تهدیدهای واقعی روبه‌رو هستند، به‌ویژه در شرایطی که حقوق اولیه و امنیت فردی به دلیل درگیری‌های نظامی در خطر قرار دارد.»

۱۴۰۴-۱۲-۱۸

برنامه شماره ۷۰۱ رادیو هفتگی اینترنتی کانون دفاع از حقوق بشر در ایران

https://radio.bashariyat.org/?p=7948

زندان قرچک در وضعیت بحرانی؛ کمبود آب آشامیدنی و بلاتکلیفی زندانیان در سایه جنگ

۱۴ اسفند ۱۴۰۴-کانون حقوق بشر ایران

کانون حقوق بشر ایران، پنج‌شنبه ۱۴ اسفند‌ماه ۱۴۰۴ – گزارش‌های دریافتی نشان می‌دهد زندان قرچک در شرایط جنگی با وضعیت بحرانی روبه‌رو شده است. در پی افزایش حملات، کارکنان اداری و درمانی زندان محل کار خود را ترک کرده‌اند و زندانیان با کمبود آب آشامیدنی و بلاتکلیفی در امور روزمره مواجه شده‌اند. هم‌زمان حقوقدانان تأکید می‌کنند برای جلوگیری از خطرات احتمالی باید مصوبه ۲۱۱ شورای عالی قضایی اجرا شود.

وضعیت بحرانی در زندان قرچک

بر اساس گزارش‌های رسیده، زندان قرچک در روزهای اخیر با شرایطی بسیار دشوار مواجه شده است. با آغاز جنگ و افزایش بمباران‌ها، نگرانی‌ها درباره امنیت زندانیان در این زندان افزایش یافته است.

گفته می‌شود بسیاری از کارکنان بخش‌های مختلف زندان از جمله کادر درمان، کارکنان بهداری، بخش اداری و حتی گارد زندان محل کار خود را ترک کرده‌اند. در نتیجه بسیاری از امور مربوط به زندانیان در بلاتکلیفی قرار گرفته است.

نبود کارکنان مسئول باعث شده روند رسیدگی به درخواست‌ها، توزیع امکانات و حتی خدمات درمانی با اختلال جدی مواجه شود. زندانیان در چنین شرایطی با نبود پاسخ‌گویی از سوی مسئولان زندان روبه‌رو هستند.

کمبود آب آشامیدنی و تعطیلی فروشگاه زندان

یکی از مشکلات جدی در زندان قرچک کمبود آب آشامیدنی است. گزارش‌ها حاکی است که این زندان پیش از شرایط جنگی نیز با مشکل تأمین آب سالم مواجه بوده است.

با تشدید شرایط جنگی، این مشکل شدت بیشتری پیدا کرده است. زندانیان اکنون برای دسترسی به آب آشامیدنی با محدودیت‌های جدی روبه‌رو هستند.

از سوی دیگر فروشگاه زندان نیز فعالیت خود را متوقف کرده است. این موضوع دسترسی زندانیان به اقلام ضروری را با مشکل مواجه کرده و شرایط زندگی آنان را دشوارتر کرده است.

در چنین وضعیتی بسیاری از زندانیان برای تأمین نیازهای اولیه خود با مشکلات جدی مواجه هستند.

شرایط نامناسب بهداشتی و درمانی

پیش‌تر نیز گزارش‌هایی درباره وضعیت نامناسب بهداشتی در زندان قرچک منتشر شده بود. این زندان که در ساختمانی با کاربری پیشین مرغداری ایجاد شده، سال‌هاست با مشکلات ساختاری مواجه است.

گزارش‌ها نشان می‌دهد آب آشامیدنی ناسالم، غذای بی‌کیفیت، کمبود تجهیزات پزشکی و نبود تهویه مناسب از جمله مشکلات دائمی این زندان است.

ازدحام شدید در بندها نیز یکی دیگر از مشکلات گزارش‌شده است. بسیاری از زندانیان به دلیل کمبود فضای مناسب ناچارند روی زمین بخوابند.

بهداری زندان نیز به گفته منابع مختلف فاقد تجهیزات پزشکی ضروری است. نبود دستگاه‌های پایه پزشکی مانند دستگاه فشار خون، تجهیزات اکسیژن یا امکانات معاینه تخصصی از جمله مشکلات مطرح‌شده در این بخش است.

گزارش‌ها درباره شرایط زنان زندانی

در سال‌های گذشته نیز گزارش‌هایی درباره وضعیت زنان زندانی در زندان قرچک منتشر شده است. در این گزارش‌ها به مشکلات متعدد از جمله نبود امکانات بهداشتی، کمبود خدمات درمانی و شرایط سخت نگهداری زندانیان اشاره شده است.

همچنین گفته شده محصولات مصرفی در فروشگاه زندان با قیمت‌هایی بسیار بالاتر از قیمت واقعی به زندانیان فروخته می‌شود.

در کارگاه‌های زندان نیز زندانیان برای کارهای سخت دستمزدهای بسیار ناچیزی دریافت می‌کنند که حتی هزینه ابتدایی‌ترین نیازهای روزانه را پوشش نمی‌دهد.

ضرورت اجرای مصوبه ۲۱۱در شرایط جنگی

در شرایط فعلی، حقوقدانان بر ضرورت اجرای مصوبه شماره ۲۱۱ شورای عالی قضایی تأکید می‌کنند. این مصوبه که در سال ۱۳۶۵ تصویب شده، به وضعیت‌های اضطراری ناشی از جنگ اختصاص دارد.

بر اساس این مصوبه، قوه قضاییه موظف است برای حفظ جان زندانیان اقدامات لازم را انجام دهد. این اقدامات می‌تواند شامل تبدیل قرار تأمین، اعطای آزادی مشروط، پذیرش وثیقه یا کفالت و انتقال زندانیان به مکان‌های امن باشد.

مطابق این مقرره، در صورتی که شرایط عادی برای حفظ امنیت زندانیان کافی نباشد، دادسراها می‌توانند زندانیان بی‌خطر را تا زمان رفع وضعیت اضطراری آزاد کنند.

کارشناسان حقوقی تأکید می‌کنند با توجه به شرایط جنگی و خطرات احتمالی، اجرای این مصوبه یک ضرورت فوری برای حفظ جان زندانیان محسوب می‌شود.

نقض حقوق بشر در زندان قرچک

وضعیت کنونی زندان قرچک می‌تواند با اصول بنیادین حقوق بشر در تعارض باشد. استانداردهای بین‌المللی تأکید می‌کنند زندانیان حتی در شرایط بحرانی باید از حداقل حقوق انسانی برخوردار باشند.

نقض حق حیات – ماده ۳ اعلامیه جهانی حقوق بشر: نگهداری زندانیان در شرایط ناامن و بدون تدابیر حفاظتی در زمان جنگ می‌تواند جان آنان را در معرض خطر قرار دهد.

نقض حق برخورداری از سلامت – ماده ۱۲ میثاق حقوق اقتصادی، اجتماعی و فرهنگی: نبود خدمات درمانی و تجهیزات پزشکی مناسب سلامت زندانیان را تهدید می‌کند.

نقض حق برخورداری از شرایط انسانی نگهداری – قواعد حداقل استاندارد سازمان ملل برای رفتار با زندانیان (قواعد ماندلا): کمبود آب آشامیدنی، ازدحام و شرایط بهداشتی نامناسب با این استانداردها مغایرت دارد.

نقض حق دسترسی به آب سالم – ماده ۱۱ میثاق حقوق اقتصادی، اجتماعی و فرهنگی: محرومیت از آب آشامیدنی سالم نقض یکی از حقوق اساسی زندانیان محسوب می‌شود.

نقض تعهد حفاظت از زندانیان در شرایط اضطراری – مصوبه ۲۱۱ شورای عالی قضایی: اجرا نکردن تدابیر پیش‌بینی‌شده برای حفظ جان زندانیان در شرایط جنگی می‌تواند نقض تعهدات قانونی تلقی شود. با توجه به شرایط موجود در زندان قرچک، نگرانی‌ها درباره امنیت، سلامت و وضعیت انسانی زندانیان در این زندان افزایش یافته است.

مریوان؛ جانباختن سە عضو یک خانوادە از جملە یک زن باردار و یک کودک ٤ سالە در جریان حملات هوایی

۱۶ اسفند ۱۴۰۴-هه نگاو سە عضو یک خانوادە کورد از جملە یک زن باردار و یک کودک ٤ سالە بە نام‌های میترا جلیلاوی، کارن بازرگان و فرزاد بازرگان ...