بستری شدن محمدعلی طاهری در بخش مراقبت‌های ویژه بیمارستان بقیه الله

به گزارش اخبار اقلیت های مذهبی ایران:محمد علی طاهری از روز ۱۸ بهمن ماه ۹۴ به دلیل عدم آزادی در موعد قانونی، اعتصاب غذای خشک خود را آغاز کرد و امروز ۲۱ بهمن ماه به دلیل وخامت حال جسمی پس از تحمل دوروز در بیمارستان بقیهالله تهران در بخش مراقبت‌های ویژه مرخص شدند و به زندان اوین بازگشتند.

به گزارش نجات، با وجود حال ناگوار جسمی محمد علی طاهری، پس از دوازده روز اعتصاب غذا که سه روز آن اعتصاب غذای کامل بوده است، او مجدداً به اوین منتقل شده است.

او اکنون در اعتصاب غذای تر می‌باشد و نگرانی‌ها در مورد وضعیت جسمی او بسیار شدت گرفته است.

برگزاری دادگاه ۵ شهروند بهایی بدونه اطلاع قبلی

به گزارش کمپین نه به آزار وزندان هموطنان بهایی: دادگاه ۵ شهروند بهایی بدونه ابلاغ قبلی و نامه و فقط با تماس تلفنی به طور جداگانه در روز برگزاری دادگاه انجام شد.

بنا به گزارش رسیده این ۵ شهروند بهایی به نام های:کیوان نیکیان, ادیب جانمیان, ارشیا روحانی, وحید کرمی و یگانه آگاهی بدون ابلاغ قبلی به شعبه ۱ دادگاه اصفهان احضار و همان موقع توسط مقامات قضایی به آنها عنوان شد که دادگاه تا لحظاتی دیگر برگزار می شود.

یکی از منابع آگاه در این خصوص به کمپین نه به آزار وزندان هموطنان بهایی گفت:در زمان برگزاری دادگاه اجازه حضور وکیل و خانواده را به این شهروندان بهایی ندادند.

پیشتر این ۵ شهروند بهایی به همراه ۱۱ شهروند بهایی دیگر در روز يكشنبه ٢٤ آبان ماه ١٣٩٤ در پي مراجعه ماموران وزارت اطلاعات به منازل جمعي ازاین شهروندان در شهرهاي تهران، اصفهان و مشهد، حدود ۱۶ نفر از این شهروندان  بازداشت شدند.

اسامي اين افراد به شرح ذيل مي باشد:
تهران: صهبا فرنوش، نگار باقري، نوا منجذب، ياور حقيقت، نويد اقدسي و هليا مشتاق
اصفهان: ادیب جانمیان،سحاب روحانی،متین جانمیان،یگانه آگاهی،زرین آقابابایی،پروین نیکایین،کیوان نیکایین،ارشیا روحانی،وحید کرمی
مشهد: ساناز اسحاقي، نيكا پاكزادان، فرزانه دانشگري و نغمه ذبيحيان

از مجموع ۱۶ شهروند بهایی بازداشتی  ۷ شهروند بهایی مربوط به اصفهان هستند که ۲ شهروند دیگر به نام های پروین نیک آیین و زرین آقابابایی هنوز تا اعلام این خبر به دادگاه احضار نشده اند و ۵ شهروند باقی مانده بنا به گفته مقامات قضایی تا اعلام حکم دادگاه با قرار وثیقه آزاد هستند.

رفتار غیر انسانی با یک روحانی اهل سنت

فعالين حقوق بشر و دمکراسی در ایران

زندانیان سیاسی هموطن بلوچ طی بیانیه ای انتقال مولوی نورالدین کاشانی به سلول انفرادی به منظور اعدام و همچنین استمرار رفتارهای وحشیانه و توهین آمیز علیه این روحانی اهل سنت را محکوم کردند و از مراجع بین المللی و حقوق بشری خواستار اقدامات لازم برای پایان دادن به این رفتارهای غیر انسانی هستند . این بیانیه جهت اطلاع عموم و ارسال به سازمانهای حقوق بشری و رسانه ها در اختیار « فعالین حقوق بشر و دمکراسی در ایران » قرار داده شده است متن بیانیه به قرار زیر می باشد:

روز پنجشنبه اول بهمن ماه ۱۳۹۴ به مولوی نورالدین کاشانی که در زندان مرکزی زاهدان در حالت بلاتکلیفی محبوس می باشد اطلاع دادند که باید به دادگاه برود . پس از خروج از بند به او دست بند و پابند می زنند و وی را با خود به بند قرنطینه می برند و بعد از ۱ ساعت رئیس بازرسی زندان آقای محمد ناروئی و معاونش آقای غدیر می آیند پیش مولوی و بهش میگویند: ما شما را اینجا آوردیم برای اعدام و برای فرستادنت به قیامت . مولوی در جواب بهشون میگوید: که من همیشه به یاد قیامت هستم این شما هستید که قیامت را فراموش کرده اید که بی گناهان را بدون برگزاری دادگاه اعدام می کنید و بعد از این مشاجره لفظی آنها از سلول خارج می شوند و می روند.

پس از ۳ روز، حتی برای نماز هم دستبند و پابند را باز نمی کنند تا روز یکشنبه ۴ بهمن ماه شب هنگام مولوی را می فرستند به بند ۳ و بعد از ۲ روز، روز سه شنبه ۶ بهمن رئیس حفاظت و اطلاعات زندان آقای غلامی، مولوی را احضار می کند و با الفاظ تند مولوی را تهدید به زدن ریش تاکید می کند. مولوی بهش میگه من ریشم را کوتاه نمی کنم چونکه در مذهب ما اهل سنت زدن ریش حرام است چه برسد برای علما ، ریش خیلی مهم است و با برخورد فیزیکی کلاه مولوی را از سرش بیرون و روی میز کارش پرت می کند و با لحن تند بهش میگه از امروز به بعد تو بند حق پیش نماز بودن برای نماز را نداری و حق بیان مذهبی و شرکت در مراسم مذهبی را نداری و مولوی را بازمی گردند به بندش.
ما زندانیان سیاسی زیر: عبد المالک میر بلوچ زهی معروف به حمزه ریگی ،مولوی عبد الواحد شهنوازی ،بشیر احمد حسین زهی ، زبیر هود ،میسم چندانی ، شهاب دری ،عبد الوحید هود ،مسلم دهواری ،ابوبکر دهواری، عبدالستار بهرام زهی ، حسن دهواری ،ابوبکر رستمی این چنین رفتار وحشیانه که توهین به مذهب اهل سنت به علما و قوم بلوچ است را بشدت محکوم می کنیم و از مقامات عالی سازمان ملل و گزارشگر ویژه حقوق بشر آقای احمد شهید تقاضا داریم جلوی این رفتارهای وحشیانه گرفته شود و خواهان اقدام فوری و عکس العمل سریع در این تقصیر هستیم . چونکه جان علما ، حفاظ و بقیه زندانیان سیاسی که در زندان بسر می برند در معرض خطر جدی هستند.

بازداشت دوتن از فعالان عرفان حلقه

به گزارش اخبار اقلیت ها: دو تن از فعالان و هواداران گروه عرفان حلقه در مشهد بازداشت شدند.  یکی از فعالان به دستگاه قضایی احضار شد و یکی از زندانیان هوادار عرفان حلقه نیز، طی پرونده‌ جدید به شش ماه حبس تعزیری محکوم شده است.

علیرضا نجیمی و محمدعلی ایزدی، دو وبلاگ نویس حامی عرفان حلقه (عرفان کیهانی)، روز شنبه دهم بهمن ماه ۱۳۹۴ توسط ماموران لباس شخصی بازداشت شدند.

هنوز از وضعیت و محل نگهداری آقایان علیرضا نجیمی و محمدعلی ایزدی خبری منتشر نشده است.

سارا ساعی، از حامیان مسلک عرفان حلقه نیز، که چندی پیش به طور موقت بازداشت شده بود، روز پنجشنبه گذشته، ۸ بهمن ماه به شعبه ۱۰۶۰ دادگاه کیفری تهران احضار و باید ۲۰ بهمن جاری در دادگاه حاضر شود. خانم ساعی پیش از این متهم به “اخلال در نظم عمومی” و “شرکت در تجمع غیرقانونی در حمایت از محمدعلی طاهری” شده و با قرار کفالت به طور موقت آزاد شده بود.

همچنین در ادامه آزار و فشار بر فعالان عرفان حلقه، گزارش شده است که سعید اردشیر، از هواداران این گروه که از تابستان امسال در زندان رجائی شهر کرج محبوس است، طی یک پرونده سازی جدید به شش ماه حبس تعزیری محکوم شده است.

آقای اردشیر بهمن ماه ۱۳۹۱ توسط اطلاعات سپاه بازداشت و چند مدت در زندان اوین نگهداری و سپس با قرار وثیقه آزاد شد. وی یک سال بعد، در شعبه ۲۸ دادگاه انقلاب تهران به اتهام توهین به مقدسات از طریق فعالیت در عرفان حلقه به ۵ سال حبس تعزیری و جریمه نقدی محکوم، و حکم مذکور در دادگاه تجدیدنظر استان تهران تائید گردید. ایشان تابستان امسال مجددا دستگیر و حکم حبسش اجرا گردید.

اعتصاب غذای محمدعلی طاهری تا آزادی بی قید و شرط

محمدعلی طاهری از روز شنبه ۱۰ بهمن ۹۴ در اعتراض به بلاتکلیفی پرونده اش با وجود نقض بلاارجاع حکم اعدام، دست به اعتصاب غذا زده است.

به گزارش سایت نجات با حلقه، با وجود اینکه محمدعلی طاهری روزهای پایانی حکم حبس ۵ ساله اش را می گذراند، هنوز وضعیت پرونده وی مشخص نبوده و شعب مختلف دادگاه انقلاب پاسخ صریحی برای صدور قرار آزادی بنیان گذار عرفان حلقه در تاریخ ۱۸ بهمن ۹۴ نمی دهند.

در اعتراض به این بی اعتنایی قوه قضاییه نسبت به تعیین تکلیف پرونده محمدعلی طاهری، وی اعلام کرده است تا آزادی بی قید و شرط، دست از اعتصاب غذا نخواهد کشید.

عفیف نعیمی بدون تکمیل درمان به زندان گوهردشت کرج برگشت داده شد.

عفیف نعیمی بدون تکمیل درمان به زندان گوهردشت کرج برگشت داده شد.

به گزارش اخبار اقلیت های مذهبی در ایران: عفیف نعمیمی از مدیران زندانی جامعه بهایی بدون تکمیل درمان به زندان گوهردشت کرج برگشت داده شد.

عفیف نعیمی که به علت بیماری حاد قلبی در بیمارستان قلب بستری بود، روز یکشنبه ۴بهمن بدون تکمیل درمان به زندان گوهردشت کرج برگشت داده شد.

این در حالی است که برای این زندانی توسط پزشک قانونی به‌خاطر وخامت بیماری‌اش عدم تحمل حبس صادر گردیده و بعد از آن نیز سه بار در کمیسیونهای مختلفی که زیر نظر پزشکی قانونی و دادستانی جمهوری اسلامی مورد معاینه قرار گرفته و هر بار توسط هرسه کمیسیون واجد شرایط عدم تحمل کیفر تشخیص داده شده است.

اما با این حال مقامات قضایی دست از وی بر نمی‌دارند. و همچنان ایشان که هشت سال از ده سال حکمش را گذرانده در بند نگه‌داشته‌اند. در راستای اذیت و آزار زندانیان بهایی، دو روز قبل از این نیز یکی دیگر از زندانیان بهایی بیمار به نام دکتر مقدم که در بیمارستان بیرون بستری بود، بدون مداوای کامل به زندان برگشت داده شد.

مواجهه اخلاقی با پرونده محمدعلی طاهری

حسین حق جو (پژوهشگر حوزه معرفت شناسی ادیان)

مقدمه: در این مقام سعی شده که سویه مواجه اخلاقی قوانین و احکام، مورد داوری قرار گیرد. قبل از پرداختن به موضوع اصلی باید اشاره شود که این نوشتار، حقوقی نیست. در امور حقوقی وکلای پرونده و دستگاه قضایی صاحب نظر هستند.

در باب رابطۀ «اخلاق» و «حقوق» دیدگاه‌های مختلفی وجود دارد و قول به تناظر و تلازم این دو یکسان نیست. اما دست کم در باب رابطۀ «اخلاق» و «فقه»/ «شریعت» در میان فقیهان اصولی شیعی مقبولیت زیادی دارد. به باور بسیاری از این فقیهان، فقه و اخلاق دو نظامِ هنجاریِ متناظرند، بدین معنا که متناظر با هر حکم اخلاقی یک حکم شرعی همسو با آن وجود دارد و بر عکس. از این رو در این مجال سویه اخلاقی احکام صادر شده، که توسط دیوان عالی کشور نیز نقض شده است، مورد برسی قرار می گیرد.
در این نوشتار پاسخی بر پایه اخلاق به این پرسش داده می شود که آیا محمدعلی طاهری مستحق چنین برخوردی بوده است که حتی احکامی چون فساد فی الارض ومحاربه به او نسبت داده شود؟

برای پاسخ دادن به این پرسش‌، چنان‌که درمی‌یابیم، می‌توان از تفکیک میان «خطای معرفتی» و «خطای اخلاقی» مدد گرفت. خطا، اعم از خطای معرفتی و اخلاقی است. اگر کسی ادّعا کند «مجموعۀ زوایای داخلی مثلث در هندسۀ اقلیدسی برابر با دویست درجه است»، خطا کرده و سخنش معرفت‌بخش نیست. می‌توان با او وارد گفت‌وگو شد و خطای او را تصحیح کرد؛ اما این سخن الزاماً به آن معنا نیست که چنین کسی مرتکب خطای اخلاقی شده است. عموم اخلاقیون گفته‌اند که عملی مشمول داوری اخلاقی قرار می‌گیرد که «ربط اخلاقی»[۱] داشته باشد. اگر انسان بالغی، پسربچه‌ای را کتک بزند؛ این کنش، مورد داوری اخلاقی قرار می‌گیرد، چرا که ذیل عنوان اخلاقیِ «آسیب رساندن به دیگران» قرار می‌گیرد، متّصف به وصف بدی شده و از منظر اخلاقی خطا و ناموجه[۲] انگاشته می‌شود.[۳] اما، هنگامی که کسی واقعا باور دارد امروز چهارشنبه است[۴] و می گوید «امروز چهارشنبه است»، در حالی‌که امروز پنجشنبه است، از آن‌جائی که این سخن در حالت عادی ربط اخلاقی ندارد، قبح اخلاقی نیز ندارد و گوینده مورد مذمّت عقلا قرار نمی‌گیرد، هر چند خطا و اشتباه معرفتی کرده است. در واقع، اگر نظریۀ صدقِ مختار ما، «مطابقت با واقع»[۵] باشد؛ گزارۀ «امروز چهارشنبه است»، متّصف به وصفِ صدق نمی‌شود و صادق نیست؛ چرا که این گزاره، مطابَق و مدلولی در عالم خارج ندارد و امر واقعی با آن متناظر نیست و «رابطه تطابقی»[۶] میان گزاره و امر واقع برقرار نیست. درحالی‌که اگر امروز چهارشنبه باشد، گزارۀ «امروز چهارشنبه است» صادق است، چرا که رابطۀ تطابقی میان این گزاره و مطابَق آن در جهان پیرامون برقرار است.[۷]

این تفکیک موجه و رهگشا را می‌توان در وادی معرفت و عرفان و دیانت نیز به کار بست. کسی چون استاد محمد علی طاهری که بر اثر تأمل و کندوکاوهای معرفتیِ و شهودی درازآهنگ خویش، به دستاورد ها و متاع های تازه رسیده است، حتی اگر به زعم پاره ای از افراد، باورهای دینیِ کنونیِ اسلامی را ناموجه انگاشته و آن‌ها را فرو نهاده باشد و یا به زعم ایشان یافته های معرفتی او با بعضی از امور دینی در تضاد باشد[که ابداً اینگونه نیست]، از منظر آن متدینان و مطابق با باورهای ایشان، خطای معرفتی کرده است و از نظر آنها، کسی که معتقدات دینیِ خود را فرو نهاده، خطا کرده و مدّعیات کنونی او ناموجه است و معرفت‌بخش نیست. اما باید در نظر داشت که این خطا، به فرض اگر خطا باشد، «خطای معرفتی» است و نه «خطای اخلاقی». مگر غیر این است که خطای معرفتی جز به مدد بحث و گفت‌وگو در عرصۀ عمومی و به نحو بین‌الاذهانی از میان رخت ببندد ؟ اساسا آیا مگر راهی به غیر از بحث و گفتگو برای محک یک اندیشه یا معرفت هست ؟ البته و صد البته وقتی که سخن از گفتگو است گفت‌وگویی مد نظر است که در آن، طرفینِ گفت‌وگو در موقعیت برابر قرار دارند و کسی بر دیگری استیلا ندارد و قدرت سیاسی و یا دینی‌ای پشتوانۀ سخنش نیست و صرفاً استحکام ادّله و شواهدِ اقامه شده از سوی طرفینِ گفت‌وگو، بحث را پیش می‌برد. اگر این شرایط متقارن از بین رود، آن گفت‌وگو، در واقع «مسمّا به گفت‌وگو» است و ارزش معرفتی ندارد و رهگشا نخواهد بود و در مقابل فرمایش قرآن است که می فرماید :

« بندگان مرابشارت ده،همان کسانی که سخنان رامی شنوند و ازنیکوترین آنها تبعیت می‌کنند. آنان کسانی هستند که خداوند هدایتشان کرده، و آنان خردمندان هستند. » [۸]

این آیه صراحتاً مردم را به شنیدن سخنان و متابعت بهترین آنها دعوت می کند، چرا که انسان برای کشف حقیقت نیازمند استماع اقوال و سپس اتباع احسن آنهاست و تمییز حق از باطل در ظل تقابل آراء گوناگون حاصل می‌شود. در واقع، این آیه از فرصت گفتگو و تبادل افکار و امکان طرح نظریات موافق و مخالف خبر می‌دهد، زیرا در صورتی متابعت احسن میسر خواهد بود که چندین راه و کلام وجود داشته باشد و استماع همه آنها ممکن باشد و این ممکن نیست، مگر در صورتی که آزادی بیان افکار مخالف وجود داشته باشد، تا دیگران با شنیدن، امکان مقایسه بین آنها و اتباع احسن را داشته باشند.

این در حالی است که استاد طاهری و مجموعه عرفان حلقه همواره خود، داوطلبانه، پای در باز کردن باب گفتگو قرار داده اند، برگزاری کلاس های قانونی و گرفتن مجوز از دولت وقت، انتشار کتب و مجلات با مجوزهای قانونی از وزارت ارشاد اسلامی، دعوت از علما و اندیشمندان پیرو مباحث علمی و معرفتی، که در این راستا تشکیل کمیته های مختلف اعم از علم پژوهی تا دین پژوهی و غیره، همه و همه موید احساس ضرروت گفتگو از سوی ایشان در مجموعه عرفان حقله است. جهد و تلاش مجموعه عرفان حلقه و در راس آن محمدعلی طاهری برای باز کردن باب گفتگو تا بدینجا هم به پایان نرسیده بود و نه تنها از صاحبان اندیشه، علما و فضلا دعوت به عمل می آمده بلکه در بسیاری از مواقع خود مجموعه و آقای طاهری بودند که به نزد علما رفته و از آنان در خصوص آراء خود نظر خواهی می کردند.

اما دریغا که پاسخ این همه جهد معرفتی در بند کردن و متهم ساختن ایشان به احکام سنگینی بود که برفرض ارتکاب خطای معرفتی، آن را نیز عین خطای اخلاقی در نظر گرفتند گویی آنکه همه این کوشش های معرفتی در چهاچوب حوزه علم و اندیشه ایشان، هم ردیف کسانی است که در تضییع حقوق ملت و دولت گام بر می دارند. در این راستا در بند شدن ایشان، نه تنها جامعه علمی و معرفتی ما را از حضور ایشان بی بهره کرد، بلکه حتی جان ایشان نیز مورد تهدید قرار گرفت.

این در حالی است که عموم اخلاقیون و حقوقدانان متفق‌القولند که باید تناسبی میان خطا (جرم) و مجازات برقرار باشد. حتی فرض خاطی بودن، جواز هر نوع مواجهه و برخوردی را به دست نمی دهد. اگر کسی از مغازه‌ای نانی بدزد، درست است که خطا کرده و مرتکب عمل دزدی شده؛ اما نباید او را به خاطر ارتکاب این جرم، به حبس ابد محکوم کرد؛ مطابق با شهودهای اخلاقیِ عرفی، در این سیاق، تناسبی میان جرم و مجازات بر قرار نیست.[۹] علاوه بر این، مطابق با شهودهای اخلاقیِ عرفی، تنها خطاهای اخلاقی در خور مذمت عقلا است؛ نه مطلقِ خطا کردن. کسی که مجدّانه در پی رسیدن به حقیقت است و در عین حال در نظر جماعتی، در داوری‌ها و یافته‌های معرفتی خویش به خطا رفته، کار غیراخلاقی نکرده و مستحق مذمّت و عقوبت نیست.[۱۰] حال آنکه بخشیدن بسیاری از زندگی ها، درمان روانی و جسمی و رشد معنوی و عرفانی تنها و تنها بخشی از دستاوردهای ایشان است که دست کم می توان مستندات آن را در شهادت های افرادی که با این دانشمند عصر ما همرهی کوتاه و یا بلند داشته اند دید.

در روزگار کنونی که بیش از شصت سال از صدور «اعلامیه جهانی حقوق بشر» میگذرد و گفتمان حقوق بشری بر صدر نشسته و «خود آیینی»[۱۱] و «آزادی ابراز عقیده» کم و بیش بدیهی انگاشته میشود، «اصل غایتمندی انسان»[۱۲] ، «برتر نشستنِ جان بر عقیده»[۱۳] ، تفکیک میان «حق بودن» و «حق داشتن»[۱۴] ، «جرات دانستن داشتن»، ارج نهادن به بازخوانیِ انتقادیِ معتقدات و عادات مألوف ذهنی و پاس داشتن حقوقِ بنیادینِ تخطی ناپذیرِ تمام انسانها، فارغ از جنسیت، مذهب، نژاد و… در زمرة مفروضات موجه عموم انسانها تلقی میشود.

حقیقتا روا نیست انسانی به جرم اندیشیدن، دوباره چون تبار پیشینیان خود ازعلما و فضلا در مظان اتهام باشد و اینجنین مورد جفا قرار گیرد. آزادی بی قید و شرط ایشان شاید فرصت و عرصه ای را فراهم می کند تا این جفا جبران شود و متاع و دستاوردهای ایشان نه در ترازوی دادگاه بلکه بر ترازوی اندیشه قرارا گیرد و وزن آن نزد عقول و قلوب ره جویان و حقیقت طلبان معلوم شود و اگر نقصانی هست روشن و رفع شود. چه که عمکرد و مشی مجموعه عرفان حقله و شمس وچراغ این مجموعه استاد محمد علی طاهری در سال های متمادی نیز غیر از این نبوده است.